Πέμπτη, 22 Ιανουαρίου 2009

ΑΧΜΑΤΟΒΑ 1915



Δεν ξέρω αν πέθανες ή αν ζεις, δεν ξέρω αν έχω

Ακόμα ελπίδα να σε δω πάνω στη γη,

Ή με τη σκέψη μόνο πια να σ' απαντέχω

Όταν βραδιάζει και μας θλίβουνε οι νεκροί.


Δικά σου είναι όλα, οι προσευχές που μοιάζουν θρήνος,

Το ζεστό κάρωμα, όταν τύχει ν' αγρυπνώ,

Τα ποιήματά μου, το λευκό των στίχων σμήνος,

Κι αυτό το φέγγος των ματιών, γαλαζωπό.


Ποτέ κοντά μου άλλος κανείς δεν ήταν τόσο,

Δεν με βασάνισε κανείς τόσο σκληρά,

Μήτε κι αυτός που με είχε κάνει να ματώσω,

Ή που με θώπευσε και μ' άφησε μετά.


ΠΛΑΝΟΔΙΟΝ, αφιέρωμα στην Αχμάτοβα, Δεκέμβριος 2008
φωτογραφία: Χ.Λαμπριανίδης, Αλιάκμονας, www.photofolio.gr

1 σχόλιο: