Κυριακή, 11 Ιανουαρίου 2009

"Οι παράξενοι λόγοι της κυρίας Μποβαρύ"


KΛΑΙΡΗ ΜΙΤΣΟΤΑΚΗ


Γ’[...]


Τι γρήγορα που απομακρύνονται όλα!

Και πόσο καθαρά φαίνονται!

Πόσο ευδιάκριτα!


Οι κλωστές της φαντασίας έχουν τόση αντοχή!

Oμως κι εκείνες σπάζουν.


Και τότε το σαρκίο σου, βαρύ, προσγειώνεται

απότομα στον τόπο όπου ανήκει.


O,τι ήτανε δικό σου πάει, χάνεται˙

και μένεις γυμνός, απόκληρος.

Eνα άθυρμα,

ένα κτήμα,

ένα υποχείριο

εκείνων που σε κυβερνούν,

εκείνων που σε προσκυνούν,

εκείνων που σε διαφεντεύουν.


Δεν έχεις θέληση πια, δεν έχεις επιθυμία˙ δεν έχεις

ιδιότητες˙ δεν έχεις καν σχήμα. Δεν έχεις ιστορία.


Κλείνεις˙ ανοίγεις τα μάτια σου˙

κάθε ελευθερία,

κάθε ελπίδα,

κάθε ματαιοδοξία έχει χαθεί.


Eχεις παραδοθεί, παραδίνεσαι σ' εκείνους που ανήκεις.

Γίνεσαι, είσαι οριστικά, αυτό που εκείνοι θέλησαν.


Ναι˙ όλα έχουν τελειώσει οριστικά, όταν οι χορδές

της φαντασίας σπάσουν.


Κανένα αίσθημα δεν γίνεται αντιληπτό, κανένα αίσθημα

δεν έχει μείνει στη μνήμη.

Αγάπη ή αποστροφή,

έλξη ή απέχθεια,

σαγήνη, φόβος, αναμονή,

δεν είναι παρά μία, μόνη, ενιαία γραμμή,


το νήμα της ζωής σου.


Απόσπασμα από την έκδοση του θεατρικού κειμένου«Οι παράξενοι λόγοι της κυρίας Μποβαρύ», εκδόσεις Αγρα 2008
φωτογραφία: π. Γεννάδιος Δεμερτζής (www.lemoni.gr)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου