Παρασκευή, 16 Ιανουαρίου 2009

Όταν ο θάνατος τον έρωτα αποτρέπει δεν ξέρουμε τι ξέρουμε


ΑΝΤΙΝΟΟΣ


Έτσι συνέχιζε, σαν εραστής που περιμένει,

Από τόπο σε τόπο με την αμφιβολία στο ταραγμένο του μυαλό.

Πότε, ήταν η ελπίδα του ένας σκοπός μεγάλος

Που έτρεφε τη θέλησή του για ζωή, πότε ένιωθε τυφλός

Μπροστά στην ορατή, ακαθόριστη επιθυμία.


Όταν ο θάνατος κι ο έρωτας συναντιώνται τι νιώθουμε δεν ξέρουμε!

Όταν ο θάνατος τον έρωτα αποτρέπει δεν ξέρουμε τι ξέρουμε.

Πότε η αμφιβολία του ελπίζει, πότε η ελπίδα του αμφιβάλλει.

Πότε, αυτό που ονειρεύτηκε η επιθυμία του, το νόημα του ονείρου αψηφά

Και σε βαρύθυμο κενό παγώνει.

Μετά οι θεοί ξανάδωσαν ζωή στη σβησμένη της αγάπης λάμψη.


"Ο θάνατός σου μου έχει δώσει μεγαλύτερη ηδονή-

Πάθος σαρκικό μανιασμένο για αιώνια ζωή.

Τη μοίρα την αυτοκρατορική μου εμπιστεύομαι

Πως οι υπέρτατοι θεοί που αυτοκράτορα με έκαναν,

θα στέρξουν να μη μου στερήσουν μια πιο αληθινή ζωή.

Η επιθυμία μου είναι να ζεις για πάντα και να μένεις

Μια παρουσία σαρκική στη φίλτατή τους χώρα,

Την όμορφη, αν όχι ωραιότερη, αφού εκεί

Τίποτα τις επιθυμίες μας δεν ασχημίζει

Ούτε πονάει η καρδιά μας με αλλαγές και χρόνο κι αγώνα".

[...]


Pessoa F., Αντίνοος (μτφρ.Γιάννης Σουλιώτης), Παρουσία 2007

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου