Πέμπτη, 15 Ιανουαρίου 2009

Το φιλιατρό του πηγαδιού ΖΕΑΜΙ


Οι νύχτες του φθινοπώρου δεν είναι αλαφρωμένες απ' τη λύπη


Στον παλιό ναό τον εγκαταλειμμένο

Μόνο το αγέρι περνά μέσα στα πεύκα του κήπου

Το φεγγάρι χάνεται στα δυτικά

Τα γερμένα υπόστεγα σκεπασμένα φτέρες που ανεμίζουν

Μου φέρνουνε στο νου μέρες που έφυγαν αφανισμένες μέρες

Ίσαμε πότε θα βαστήξω με την ψυχή μου να σπαράζει;

Δίχως αύριο πια

Οι αναμνήσεις μοναχά για μένα

Αυτές είναι το χνάρι όσων λατρεύτηκαν σ' αυτό τον κόσμο

Θεέ μου με προσευχές έρχομαι σ' Εσένα

Που με το νήμα το αθέατο που κρατάς

Να μ' οδηγήσεις στον Παράδεισο

Υποσχέθηκες να δίνεις φώτιση σ' όσους πλανιούνται στα σκοτάδια

Υποσχέθηκες να δίνεις φώτιση σ' όσους μες στα σκοτάδια


Το φεγγάρι την αυγή φεύγει κατά τα βουνά της Δύσης

Κι ο φθινοπωρινός ουρανός άδειος κι απέραντος

Μόνο το τρέμισμα των πεύκων ακούγεται

Κι ούτε που ξέρεις πούθε χιμά η θύελλα

Σ' αυτό τον κόσμο που ολοέν' αλλάζει

Κι άκαρπα όνειρα μας περιγελούν

Ποια κραυγή θα μας αρπάξει από τη χαύνωση;

Ποια κραυγή θα μας αρπάξει από τη χαύνωση;


Ζεάμι, Το φιλιατρό του πηγαδιού (μτφρ.Ερρίκος Σοφράς), Το Ροδακιό 1992
φωτογραφία: Χρήστος Λαμπριανίδης, http://www.photofolio.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου