Τετάρτη, 14 Ιανουαρίου 2009

Rimbaud "Παιδική Ηλικία" IV


Είμαι ο άγιος, προσευχόμενος στο πλάτωμα, -κα-

θώς τα ειρηνικά ζώα βόσκουν μέχρι τη θάλασσα της Πα-

λαιστίνης.


Είμαι ο σοφός με τη σκυθρωπή πολυθρόνα. Τα κλα-

διά και η βροχή πέφτουν με δύναμη στο τζάμι της βιβλιο-

θήκης.


Είμαι ο πεζοπόρος των μεγάλων δρόμων μέσα από

τα δασάκια νάνους. η χλαλοή από τους υδροφράχτες σκε-

πάζει τα βήματά μου. Βλέπω για πολλήν ώρα τη μελαγ-

χολική χρυσή αλισίβα της δύσης.


Θα μπορούσα να ήμουν το παρατημένο παιδί πάνω

στον κυματοθραύστη που έφυγε στο πέλαγο, ο μικρός

υπηρέτης που ακολουθεί τη δενδροστοιχία καθώς το με-

τωπό του αγγίζει τον ουρανό.


Τα μονοπάτια είναι τραχιά. Οι λόφοι καλύπτονται

από σπάρτο. Ο αέρας είναι ακίνητος. Πόσο τα πουλιά και

οι πηγές είναι μακριά! Αυτό δεν μπορεί να είναι παρά το

τέλος του κόσμου, προχωρώντας.


Arthur Rimbaud, Εκλάμψεις (μτφρ.Αλέξης Ασλάνογλου), Ηριδανός 1981

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου