Τρίτη, 10 Φεβρουαρίου 2009

ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ ΤΟΥ ΠΟΝΟΥ ΕΝΑ ΑΝΟΙΧΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ


ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΜΕ ΞΕΡΟΥΝ (1935)


Δεν μπορούν να με ξέρουν

Πιότερο απ' ό,τι με ξέρεις


Τα μάτια σου που μέσα τους κοιμόμαστε

Κι οι δυο μας

Δώσαν στα φώτα μου σαν άντρα

Μοίρα καλύτερη παρά στις νύχτες του κόσμου


Τα μάτια σου που μέσα τους αρμενίζω

Δώσανε στις χειρονομίες των δρόμων

Μια έννοια που ξέκοβε απ' τη γη


Στα μάτια σου όσοι μας δείχνουν

Την άπειρη μοναξιά μας

Δεν είναι πια αυτό που νόμιζαν πως είναι


Δεν μπορούν να σε ξέρουν

Πιότερο απ' ό,τι σε ξέρω.


ΚΑΙ ΕΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΟ


Η νύχτα ποτέ δεν είναι πλήρης

Υπάρχει πάντα αφού το λέω

Αφού το βεβαιώνω

Στην άκρη του πόνου ένα ανοιχτό παράθυρο

Ένα φωτισμένο παράθυρο

Υπάρχει πάντα ένα όνειρο που αγρυπνά

Πόθος για εκπλήρωση πείνα για χόρταση

Μια γενναία καρδιά

Ένα χέρι απλωμένο ένα χέρι ανοιχτό

Μάτια προσεχτικά

Μια ζωή τη ζωή να μοιραστούμε.


ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΔΥΟ


Εμείς οι δύο πιασμένοι χέρι χέρι

Σπίτι μας είμαστε παντού

Στο δέντρο τ' απαλό από κάτω κάτω απ' τον μαύρο ουρανό

Κάτω απ' τις στέγες όλες στη φωτιά σιμά

Στον άδειο δρόμο καταμεσής στον ήλιο

Μέσα στα ακαθόριστα μάτια του πλήθους

Δίπλα σε γνωστικούς και σε τρελούς

Μέσα σε μεγάλους ή παιδιά

Μυστήριο ούτε ένα δεν κρύβει ο έρωτας

Είμαστε η ίδια η αλήθεια

Κι οι ερωτευμένοι είναι σαν στο σπίτι μας.


ELYARD PAYL, Ποιήματα (μτφρ. Γιώργος Σπανός), Πλέθρον 1984
φωτογραφία: Λαμπριανίδης ξανά, Αλιάκμονας ξανά

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου