Σάββατο, 14 Φεβρουαρίου 2009

Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΕΙΝΑΙ ΠΟΙΗΣΗ


Κάπου σκαλωμένο ήταν στη βιβλιοθήκη και τ' άνοιξα τυχαία. Κι έπεσα σ' αγαπημένο στίχο-σελίδα, ολάκερη λαβωμένη πριν από χρόνια. Αγαπητός ο συγγραφέας από τα φοιτητικά τα χρόνια, όταν τον γνώρισα. Αγαπητός εκ νέου. Με κείνη την επιείκεια και το άσυλο που ζητάς στη ματιά του Σιναϊτη. Κάτι τέτοιες κουβέντες μας κρατάνε. Όχι γιατί τις έχουμε απόλυτα ανάγκη. Απλώς μας κρατάνε.


"Κύριε ελέησον"


Και ξαφνικά ανοίγει ένα παραθυράκι στο νου. Έρχεται ένα φως. Τότε έχεις μια άλλη αίσθηση. Τότε το κατανοείς καλά. Όχι ως προς το ετυμολογικό.

Μα με μια κατάνυξη και συναίσθηση και θεία θαλπωρή.

Και λες: Τι άλλο να λέω;

Παρά μόνο πάλιν και πολλάκις και συνεχώς: Κύριε ελέησον.

Δίχως να βαριέσαι. Δίχως να κουράζεσαι. Αυτό τα λέει όλα.

Δεν θέλει άλλα και πολλά


Μόνο ποιητικά μπορεί κανείς μερικές φορές να εκφρασθεί.

Η προσευχή είναι ποίηση.

Όλες οι προσευχές είναι ποιήματα.

Οι ποιητές νοιώθουν τους συνανθρώπους τους και τους παρηγορούν, όπως οι άγιοι.

Είναι μεγάλη η ευλογία να συναντάς ένα ποιητή κι ένα άγιο.


Μωυσέως μοναχού αγιορείτου, Αθωνικό απόδειπνο, Αρμός

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου