Πέμπτη, 5 Μαρτίου 2009

Όπως μοιράζονται μια μάνα ή ένα θάνατο...


ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ


20.


Η κάμαρα του πύργου σκοτεινή.

Όμως φωτίζουν ο ένας το πρόσωπο του άλλου με το χαμόγελό τους.

Ψηλαφούν μπροστά τους σαν τυφλοί

και βρίσκουν ο ένας τον άλλο σαν μια πόρτα.

Σχεδόν σαν παιδιά που φοβούνται τη νύχτα, σφίγγονται ο ένας μέσ' στον άλλο.

Κι όμως, δε φοβούνται.

Δεν υπάρχει τίποτα να τους εναντιωθεί.

Μήτε το χθες, μήτε το αύριο -γιατί ο χρόνος κατέρρευσε.

Κι εκείνοι ανθίζουν μέσα απ' τα συντρίμμια του.

Εκείνος δε ρωτά: "ο σύζυγός σου;".

Εκείνη δε ρωτά: "τ' όνομά σου;".

Αφού βρέθηκαν για να γίνουν ο ένας του άλλου νέο φύλο.

Θα δώσουν ο ένας στον άλλο εκατό καινούριο ονόματα

και θα τα πάρουν πάλι πίσω, σιγανά, όπως βγάζει κανείς ένα σκουλαρίκι.


22.


Ήταν παράθυρο ανοιχτό; Μπήκε η θύελλα στο σπίτι;

Ποιος βροντά τις πόρτες; Ποιος περνά από δωμάτιο σε δωμάτιο; -Άσε.

Όποιος κι αν είναι.

Την κάμαρα του πύργου δε θα τη βρει.

Σαν πίσω από εκατό πόρτες είναι ο μεγάλος τούτος ύπνος,

αυτός που μοιράζονται δύο άνθρωποι.

Όπως μοιράζονται μια μάνα ή ένα θάνατο.


Rainer Maria Rilke, Το τραγούδι του έρωτα και του θανάτου του σημαιοφόρου Χριστόφορου Ρίλκε, Ροές 2003


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου