Παρασκευή, 6 Μαρτίου 2009

Να κατοικηθώ


Στα ποιήματα επιστρέφεις κατεξοχήν.

Πιάνεσαι απ' τους στίχους, τις τελείες, τα κόμματα.

Από τις λέξεις, τις μη-λέξεις, τη γεύση που αφήνουν, την αφή που αιωρείται,

την εικόνα που ελλοχεύει.

Αγκιστρώνεσαι απ' τα κλαδιά τους σα να' ναι το μόνο οικείο σύμπαν

κι όλα τ' άλλα απλώς το αναγκαίο πέρασμα για να επιβιώσεις.

Χτίζεσαι στην υπερβολή; Διόλου απίθανο.


Η ΣΙΩΠΗ ΤΩΝ ΚΗΠΩΝ


Ι


Πίσω από τους τοίχους

είναι μια χώρα καινούργια

με νερά και με δέντρα.

με λέξεις χλωρές

Ανεβαίνουν οι πρασινάδες στους ώμους

σκάβοντας τον ασβέστη

κι ο ήλιος σηκώνει καθρέφτες χρυσούς ως τα χείλη


Θα ξυπνήσω νωρίς το πρωί

Θα σκάψω να περάσω τους άλλους

με φως και γαλάζιο. Να κατοικηθώ


ΠΑΝΟΣ ΚΥΠΑΡΙΣΣΗΣ, Φόδρες της νύχτας, Καστανιώτης 1996
φωτογραφία: Μανδηλαράς Νικηφόρος, www.fotoart.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου