Σάββατο, 14 Μαρτίου 2009

Με τα φτερά της τρέλας...


ΕΞΟΔΟΣ


Αχ, σκοτεινό λαγούμι μου, σ' αφήνω πια.

Περάσαμε πολύν καιρό μαζί, σχεδόν

σ' αγάπησα.

Όστρακα απόκρημνα, πονετικά

αιχμηρά γυαλιά, κι εσείς αγκάθια μου

αγαπημένα, καλά με προστατέψατε

ως εδώ, καλά με κρύψατε:

χέρια

και πόδια και στήθος και πλευρά,

και τα μάτια να λάμπουν, άγρυπνα πάντα,

πίσω απ' τις πολεμίστρες.

Καλά ως εδώ. Γιατί ήρθε

με τα φτερά της τρέλας και καθώς μπόρα καλοκαιρινή,

αγάπη ήρθε αναπάντεχη, ιαματική, και με μαλάκωσε

λάδι γλυκό πότισε το κορμί μου.

Ένα ένα

πέφτουνε τώρα, ξεκολλούν άχρηστα πια, τα όπλα μου.

Καιρός

να βγω στο φως. Γυμνός. ανθρώπινος πια. ημερωμένος.


ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΒΓΑΖΩ ΦΤΕΡΑ


Τώρα που βγάζω φτερά

και ένα ένα μεταμορφώνονται τα κύτταρά μου

μη με κοιτάς έτσι έκπληκτη-

δεν ξέρεις


πάγωσα τόσα χρόνια στα σκοτεινά

έβγαλε αγκάθια το κορμί μου

αγρίεψαν τα μάτια μου μες στα θηρία


φοβάμαι σε τρομάζω

αλλά

μη με κοιτάς έτσι έκπληκτη

τώρα που ξέρεις

που βλέπεις να μεταμορφώνονται τα κύτταρά μου

και να φυτρώνουνε φτερά στους ώμους μου

και με φωνή πουλιού να σου μιλώ.


ΑΝΕΣΤΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ, Το καμίνι, Ποιήματα (1956-1986), Παρατηρητής

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου