Σάββατο, 21 Μαρτίου 2009

Σονάτες για την Ημέρα της Ποίησης


Ποιητής κάτω από το Μπέλες -ίσως γι' αυτό και τον ξεχώρισες απ' την αρχή. Ήταν ο τόπος ο κοινός και τα βιώματα. Κάτω από το Μπέλες κι εσύ στο προσφυγοχώρι έζησες απ' όταν άρχισες να νιώθεις τον κόσμο. Εκεί περπάτησες μακριά από τα βλέμματα μάνας και πατέρα. Η γιαγιά κι ο παππούς -ο κεχαγιάς- που' ταν άρχοντας στους τρόπους και μυαλό ανοιχτό και δε χωρούσε στον κόσμο των άλλων μόνο το βούισμα άκουγε κι αυτός και μας το' χει μεταδώσει. Ήρθε και φώλιασε πάνω στο γραφείο από το καλοκαίρι τότε που έστρεψες τα μάτια να ζητήσεις άσυλο και ήταν ο μόνος που στο έδωσε. Και τότε τον έκλαψες για πρώτη φορά. Κι ας πάνε τριάντα χρόνια από τότε που έφυγε. Τώρα τον έκλαψες, παιδί και μεγάλη μαζί. Παιδί που δε λέει να μεγαλώσει. Που φοβάται και κείνος το νιώθει. Και τον θρήνησες σα να χε φύγει μόλις. Και πολύ το θέλησες να ναι κοντά σου τώρα όπως παλιά που σου' χε αδυναμία. Όμως δεν είναι. Μόνο στα όνειρα και τούτο σπάνια. Μα σαν έρχεται φωτάει ο τόπος από το άρωμά του και το βλέμμα του ζέστο σε συν-χωράει. Και να χωρέσεις θέλεις -άλλο δε ζήτησες. Για μια και μοναδική φορά στη ζωή να συν-χωρέσεις ζήτησες.

Ίσως γι' αυτό ξεχώρισες τον ποιητή απ' την αρχή. Ήταν ο τόπος ο κοινός ήταν και τα βιώματα


ΣΟΝΑΤΑ Ι


Ήρθε μες στη βροχή. Ποιο ήταν τ' όνομά της;

Τα στήθη της στο ύψος των χειλιών μου

κι εκείνη -πώς να εξηγήσεις τα θαύματα;-

με κράτησε κρυφά στην αγκαλιά της

και σμίξανε τα χείλη μας στα σκοτεινά,

δίπλα σ' ανάσες βρομερές, σε μια γιορτή

σα φύσηξε και πλάκωσε σκοτάδι.

Και έτρεχα ξοπίσω της

σε πανηγύρια και γιορτές

κι όλοι μαντέψανε απ' το θολό μου βλέμμα.


ΣΟΝΑΤΑ IV


Είναι πιο εύκολο να σ' αγαπώ σαν ξεμακραίνεις.

Όταν σιμώνεις έρχονται πουλιά,

ανθίζουν τ' αγριόχορτα,

και ξεχειλίζουν τα στεγνά ποτάμια

σε πείσμα των προβλέψεων.


ΣΟΝΑΤΑ VI


Ν' ακούω τη φωνούλα σου

σιμά' πο το αυτί μου

να μου ιστορεί το όνειρο

που μ' άδραξε το βράδυ.


ΣΟΝΑΤΑ VIII


Ο χρόνος δύσκαμπτος

σε δυο χέρια πλεγμένα.

Τρυφερή η παλάμη σου αγγίζει το όνειρο,

κεντά τη μνήμη

και φράζει τ' αδιέξοδα.


ΣΟΝΑΤΑ ΙΧ


Τα όνειρα ξεφεύγουνε απ' τις ρωγμές.

Ποια θα' θελες να σου φυλάξω,

να τα κρατήσω αγκαλιά, σα να' τανε παιδιά μου;


ΣΟΝΑΤΑ Χ


Είναι ο έρωτας που διαρκεί

ή μήπως το μαύρο του θανάτου

και δακρύζει;


ΣΟΝΑΤΑ ΧΙ


Άγγιξέ με μια στιγμή, για να σιάξει

το μέσα μου, να προχωρήσω πιο πέρα.

Το εγώ στο εσύ ν' αντιστρέψω

και τότε να μετρήσω το μπόι μου.


ΣΟΝΑΤΑ XVI


Ποιος το πιστεύει τ' όνειρο όσο το πεθυμάει;

Κι εγώ που σε πεθύμησα στα όνειρα πλανιέμαι.

Το χρόνο κεντώ ανάποδα και τη μορφή σου ψάχνω.


ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΛΙΕΝΤΖΙΔΗΣ, Η ένδοξη αναχώρηση του Άι-Φωτιά, Μεταίχμιο 2008

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου