Παρασκευή, 27 Μαρτίου 2009

Δ' Χαιρετισμοί, Περί Ψυχής







ΠΕΡΙ ΑΝΘΡΩΠΟΥ


Βαρύ φορτίο για τον άνθρωπο η ψυχή, αφάνταστα βαρύ για τόσο αδύναμο σκαρί. Πάλι καλά που το ταξίδι δεν κρατά πολύ.


Χώμα ο άνθρωπος, χώμα κι ο αετός, όμως ο άνθρωπος μουλιάζει και σαπίζει, ενώ ο αετός πετά ψηλά.

  • Μονάχα όταν τρώμε ή κοιμόμαστε δεν επιχειρούμε πράγματα που μας ξεπερνούν. Μονάχα τότε δεν διαπράττουμε το αμάρτημα της έπαρσης. Κι ίσως, ακόμα, όταν ερωτευόμαστε απλά, σαν ζώα.


  • Την αλήθεια δεν τη φτιάχνει ο άνθρωπος. Τη βρίσκει μόνο και τη χάνει.


    ΠΕΡΙ ΨΥΧΗΣ

    Ξηλώνει η ψυχή μου στις ραφές. Κάτι φουσκώνει μέσα της, κάτι να την τινάξει θέλει από πάνω του. Σαν το κορμί που δεν χωράει πια στα ρούχα, σαν την ψυχή που δεν χωράει πια στο σώμα, έτσι φουσκώνει κάτι μέσα στην ψυχή μου και την ξηλώνει στις ραφές.

  • Κοιτώ τα πόδια μου και λύπηση μεγάλη με καταλαμβάνει, στεγνά και κουρασμένα, όπως τα βλέπω, γεμάτα φλύκταινες και κάλους.
    Πόσες φορές σε κάρβουνα πατήσανε, για μένα, αναμμένα, πόσες φορές, κλοτσώντας το βυθό, με γλίτωσαν απ' τον πνιγμό και μ' έφεραν ξανά στην επιφάνεια, και τι αποστάσεις, τι λαβύρινθους, ματαίως, διανύσανε για να με οδηγήσουν στην ψυχή μου!Όταν σημάνει η σάλπιγγα της Κρίσης και κριθώ, ας πάω ο μισός στην κόλαση που μου ταιριάζει κι ας πάνε τα φτωχά τα πόδια μου, επιτέλους, να περπατήσουν στη δροσιά, στο μαλακό γκαζόν του Παραδείσου.

    • Σαν τρυφερό κλαδί λυγίζει η ψυχή μου στην ορμητική πνοή του απείρου, λυγίζει αλλά δεν σπάει. Για πόσο ακόμη; Το τρυφερό κλαδί σκληραίνει και ξύλο γίνεται που δεν λυγίζει, αλλά σπάει.

    ΑΡΓΥΡΗΣ ΧΙΟΝΗΣ, Η φωνή της σιωπής, Νεφέλη 2006

    Δεν υπάρχουν σχόλια:

    Δημοσίευση σχολίου