Παρασκευή, 6 Μαρτίου 2009

Αναζητώντας τον ορίζοντα


Ποίημα απ' τα κατάλοιπα, που τα λέμε ξεχασμένα και είναι.

Γραμμένο σε χρόνο ανύποπτο -κάτι σου θυμίζει.

Κάτι τωρινό σου φέρνει και δεν μπορείς ακόμα να εξηγήσεις
πώς το ' γραψες και γιατί.
Όχι ότι έχει και σημασία.
Σημασία έχει -αν έχει- ότι και τα λόγια κάποτε αποκτούν σημασία.



ΤΟΥ ΤΟΙΧΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΟΡΙΖΟΝΤΑ

Η προοπτική του απέναντι είναι που καθηλώνει.
Εκείνος ο τοίχος
Ή ο ορίζοντας.
Πράγμα σπάνιο.

Η προοπτική του τοίχου που ξεσκεπάζεται
Αφήνοντας γυμνούς ανθρώπους
Να ξεγλυστρούν
Μες στις σκυφτές ζωές τους.
Να ερωτεύονται και να πεθαίνουν
Στα σκυφτά
Όχι όπως τους έπρεπε
Αλλά καθώς τους ετάχθη.

Η προοπτική του ορίζοντα είναι άλλο πράγμα.
Μάλλον δώρο ακριβό
Που δεν περισσεύει
Για τους περισσότερους σκυμμένους.

Ωστόσο
Κι όταν καλείσαι να επιλέξεις
Πάλι τη σκυφτότητα διατάζεις να σου΄ ρθει συντροφιά.
Ή που ξεχνάς
Ή που αρνείσαι
Ή που δειλιάζεις
Μπροστά σ΄ αυτό που σου πρέπει.
Και άλλο δρόμο τραβάς
Σα να διαλέγεις μοίρα.



Κι η γέννα κι ο θάνατος
Σκυφτά
Και πιο σκυφτά
Και πιο σκυμμένα
Κι ο ανοιχτός ορίζοντας
Όνειρο
Άπιαστο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου