Τετάρτη, 25 Μαρτίου 2009

Λόγια όταν το χιόνι λιώνει και ποτάμι γίνεται


ΕΧΟΥΝ ΤΗΝ ΩΡΑ ΤΟΥΣ ΤΑ ΛΟΓΙΑ


Μα πόσα λόγια φτάνουν στον προορισμό τους;

Άραγε πόσα λόγια έχουν αποδέκτη;


Λόγια του τρεχούμενου νερού με λειασμένα βότσαλα της

ακροποταμιάς

Λόγια φιλάργυρα της στάλας που πέφτει από τη σφιγμένη

βρύση

Λόγια κλεισμένα στο ανήλιαγο δωμάτιο σαν χέλια αργά

και ράθυμα στη στέρνα

[...]

Λόγια της βροχής που πλημμυρίζει τα σπίτια ως τα ψηλά

πατώματα

[...]

Λότια περίσφιχτων σωμάτων που διατηρούν την ηδονή

ακόμα και στις αναμνήσεις

Λόγια που φέρνουν χαμόγελα στα παιδιά όπως το φως

φέρνει στα φύλλα χλωροφύλλη

Λόγια του οχυρωμένου έρωτα όπως το πετραδάκι μες

στο στρείδι που δεν γίνεται μαργαριτάρι

[...]

Λόγια πεθαμένων ποιητών που αναδύονται από ρωγμές

τσιμέντου, όπως φυτρώνουν κάποιοι θαμμένοι σπόροι

στο καμένο δάσος

Λόγια που λέγονται μέσα μας ακόμα και όταν μένουμε

αμίλητοι


Αλίμονο, η βαρύτερη τιμωρία είναι να μην μπορείς να

βρεις τα λόγια για όσα πράγματα θα ήθελες να πεις.


ΠΑΤΡΙΚΙΟΣ ΤΙΤΟΣ, Η νέα χάραξη, Κέδρος 2007
Στη φωτογραφία ο ποταμός που διασχίζει το χωριό του Άη Γιώργη στην Καππαδοκία

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου