Σάββατο, 14 Μαρτίου 2009

Η μοίρα των πουλιών


ΣΤΟΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ


Εδώ είναι ένα κομμάτι σάρκας, αναγνώστη,

μια φέτα είναι της ψυχής.

Πέρνα απαλά,

παρακαλώ σε, από σελίδα σε σελίδα,

από τη μια στροφή στην άλλη

των ποιημάτων.

Πρόσεχε

μην τα πονέσεις.


Ανέστης Ευαγγέλου


ΠΑΡΑΞΕΝΟ ΠΟΥΛΙ ΜΟΥ


Παράξενο πουλί μου, μαθημένο

στα σκοτεινά


σου στήσανε παγίδες, σε κυνήγησαν

σού' κοψαν με γυαλιστερά στιλέτα τα φτερά

νόμισαν πως σε σκότωσαν.


Έσκυψα ταπεινά, με δάχτυλα που τρέμαν,

το στήθος μου άνοιξα κι ευλαβικά

σε πήρα και σ' απίθωσα βαθιά.


Η φωνή σου

θαυματουργά ραντίζει τώρα τις πληγές μου

γίνεται φίλτρο μαγικό


παράξενο πουλί μου, μαθημένο

στα σκοτεινά.



ΤΙΣ ΝΥΧΤΕΣ


Σαν τα πουλιά που φέρνουνε την άνοιξη

και το φθινόπωρο τραβούν για το νοτιά,

ανάλαφρα, χορευτικά, μες στο σοφό ένστικτό τους-

σ' έχασα πάλι.

Όμως τις νύχτες

σ' ανακαλύπτω έκθαμβος στις κρύπτες του ύπνου

ή έρχεσαι εσύ με τα μαλλιά σου κυματίζοντας

αποδημητική

και βρίσκω πάλι το δέρμα σου

ζεστό

και σε εισπνέω

κι ως το πρωί μοσχοβολάει παράξενα το σώμα μου

σαν τρυφερό της άνοιξης βλαστάρι.


ΑΝΕΣΤΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ, ΑΦΑΙΜΑΞΗ '66-'70

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου