Κυριακή, 19 Απριλίου 2009

Την Ημέρα της Λαμπρής υπάρχουμε αληθώς


"Τότε μένουν άφωνοι και οι δύο

τέλος τούς ετάραξε ο ήχος των σημάντρων, επειδή χαράζει η ημέρα της Λαμπράς

και τότε εσίμωσαν τα χείλη να δώσουν το φιλί του Πάσχα,

και δεν τον έδωσαν.


Η ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΛΑΜΠΡΗΣ


Καθαρότατον ήλιο επρομηνούσε

της αυγής το δροσάτο ύστερο αστέρι,

σύγνεφο, καταχνιά, δεν απερνούσε

τ' ουρανού σε κανένα από τα μέρη

και από κει κινημένο αργοφυσούσε

τόσο γλυκό στο πρόσωπο τ' αέρι,

που λες και λέει μες στης καρδιάς τα φύλλα:

γλυκιά η ζωή και ο θάνατος μαυρίλα.



Χριστός ανέστη! Νέοι, γέροι και κόρες,

όλοι, μικροί μεγάλοι, ετοιμαστήτε

μέσα στες εκκλησίες τες δαφνοφόρες

με το φως της χαράς συμμαζωχτήτε

ανοίξετε αγκαλιές ειρηνοφόρες

ομπροστά στους Αγίους και φιληθήτε

φιληθήτε γλυκά χείλη με χείλη,

πέστε Χριστός Ανέστη εχθροί και φίλοι.



Δάφνες εις κάθε πλάκα έχουν οι τάφοι,

και βρέφη ωραία στην αγκαλιά οι μανάδες

γλυκόφωνα, κοιτώντας τες ζωγραφι-

σμένες εικόνες, ψάλλουνε οι ψαλτάδες

λάμπει το ασήμι, λάμπει το χρυσάφι

από το φως που χύνουνε οι λαμπάδες

κάθε πρόσωπο λάμπει απ' τ' αγιοκέρι

οπού κρατούνε οι Χριστιανοί στο χέρι.





Κανείς δεν του μιλεί και δεν του δίνει


το φιλί το γλυκό που φέρνει ειρήνη.


[...]"


ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ, Ο Λάμπρος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου