Παρασκευή, 24 Απριλίου 2009

Περί Σιωπής σήμερα της Ζωοδόχου Πηγής


Πέμπτη του Αγίου Γεωργίου και πήρες το δρόμο των βουνών. Οι φυγές πάντα προς τα εκεί.

Βάλια Κάλντα. Ζεστή Κοιλάδα και τίποτα ζεστό μέσα σου. Χαίνουσες πληγές.
Μα τούτες είναι ακόμα ζεστές και αιμάσσουσες. Και έτσι θα παραμείνουν.

Τούτη είναι η σιωπή των βουνών.
Ωραία μες στην αγριότητά της και το απόκοσμό της και
σε διασχίζει και σού μεταδίδεται και διαρρέει.
Μια σιωπή αξιοπρεπής. Του μεγαλείου της οδύνης. Ως ομίχλη σε τυλίγει και σε παρασέρνει.

Άλλες οι σιωπές των ανθρώπων. Ωραίες στέκονται στ' αλήθεια και κείνες.
Καλλιεργήσιμες εκτάσεις. Που οργώνεις και οργώνεσαι. Που τούς αφήνεσαι -άβουλα και οικειοθελώς πάραυτα.
-Τι καλλιεργείτε, κυρία;
-Ανεμώνες της σιωπής. Ανεμώνες πένθιμες. Ξέρετε...

Φρέαρ της σιωπής που εξαντλείς τα τελευταία αποθέματα.
Που απομένει το μούλιασμα στους αρμούς, για να θυμίζει ότι πριν νερό υπήρχε ζωογόνο.
Τρία ποιήματα για τη χάρη της, λοιπόν. Τρεις εκδοχές.
Ένα παράσιτο, ένας γαλάζιος κρύσταλλος και ένας θάνατος που πατήθηκε.
Το πρώτο -εκτός αρίθμησης- στεγάζει τα υπόλοιπα.


ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ


Ανοίξαμε τις φλέβες μας

και κύλησε η σιωπή

μέσα στο ίδιο τάσι.

Τώρα, είμαστε πια δικοί της

και το δικό της το τραγούδι

λέμε,

με τις ανάσες μας

που σκαρφαλώνουν

ως το ύστατο λαχάνιασμα

και με τα δάχτυλα

που ψαύουν το κορμί της νύχτας.


ΜΙΚΡΗ ΦΥΣΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ


Ζ'


Η σιωπή είναι παράσιτο που φύεται παντού: ανάμεσα στις φράσεις, ανάμεσα στις λέξεις,

ανάμεσα ακόμα και στους φθόγγους. Είναι τόσο πυκνή που μερικοί διατείνονται ότ' είναι ο ήχος το παράσιτο και όχι η σιωπή.


ΑΡΓΥΡΗΣ ΧΙΟΝΗΣ, Η φωνή της σιωπής, Νεφέλη 2006



Η ΧΩΡΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ


Η χώρα της σιωπής είναι από κρύσταλλο

γαλάζιο κρύσταλλο, σαν από πάγο.

Εκεί χορεύουνε τα πάντα αθόρυβα

κι όλες οι εικόνες διαθλώνται στο άπειρο

Τα δάκρυα των παιδιών και τα παράπονα

αφίνουν το λεπτό ήχο της κιθάρας

Των σιωπηλών πλασμάτων τα χαμόγελα

ρόδινη ανταύγεια υψώνουν στα μεσούρανα

Και τα βαθιά βλέμματα της αγάπης

ανάβουν φλόγες πυρκαγιάς γαλάζιες

Στη χώρα της σιωπής ό,τι είναι γνήσιο

σαν μια καμπάνα ακούγεται γιορτάσιμη

που ανοίγει βουερούς θόλους στα ουράνια

Στη χώρα της σιωπής συχνά ακροάστηκα

τις ασημένιες κωδωνοκρουσίες

που υψώνει κάποιο σμήνος γερανών

Σε γάμους μυστικούς, σε λιτανείες

σε τελετές ουράνιες παρευρέθηκα

στη χώρα της σιωπής που είναι από κρύσταλλο

γαλάζιο κρύσταλλο, σαν από πάγο.


ΜΕΛΙΣΣΑΝΘΗ, Η εποχή του ύπνου και της αγρύπνιας, 1950



ΟΤΑΝ

ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ ΠΑΡΕΜΒΑΊΝΕΙ

ΚΑΙ ΚΑΤΑΛΥΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ.

Ή ΕΤΣΙ ΝΟΜΙΖΕΙΣ.


Η σιωπή

Που αγγίζει

Τη βουβαμάρα

Μοιάζει

Στο θάνατο.

Τότε

Που όλα

Φαινομενικά

Στερεύουν.

Ωστόσο

Η σιωπή

Συνήθως

Τη γλιτώνει.

Λόγια

Εν δυνάμει

Φωλιάζουν

Στη σκιά της

Και απελευθερώνονται

Στο χρόνο τον κατάλληλο

Και σπάνε

Το βουβό τοπίο του πάγου

Και δίνουν ζωή

Εκεί που κόντευε να φτάσει

Το σκοτάδι.



Όλα τα χρωστάμε

Στη σιωπή

Που άγγιξε τη βουβαμάρα

Αλλά τής ξέφυγε

Που ένιωσε το θάνατο

Αλλά τον πάτησε.


ΟΛΓΑ ΝΤΕΛΛΑ, Άκος ψυχής, Το Ροδακιό 2007


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου