Κυριακή, 26 Απριλίου 2009


"Η ποίηση, είτε το πει κανείς αμέσως είτε απλωθεί σε τόμους,

είναι αυτό το ίδιο το πνεύμα και η διάρκειά του μέσα στα σκαμπανεβάσματα της ιστορίας.

Τα ποιήματα, όπως και τα νησιά, είναι οι προς τον ουρανό συνέχειες του βυθού"


Δ.Π.ΠΑΠΑΔΙΤΣΑΣ



ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΤΡΙΩΝ ΝΥΧΤΩΝ


IV


Συνεχίζω κείνα που έλεγα χτες "...όμως πρέπει να προσέξω

Διότι φτάνουν μερικές λέξεις ένας απλός μορφασμός

Κι όλα τα παίρνει ο διάβολος όπως λένε

Πέφτουν οι τιμές με κυνηγούν οι δανεισταί μου

Χάνω τις μετοχές μου της αστροφεγγιάς



Γιατί να χαμογελάσω; δεν αγρίευα

Γιατί τού έδωσα το εγκάρδιο χέρι μου; δεν τού έκλεβα

Από τη μέσα τσέπη του σακακιού την καρδιά του".


VII


Τώρα δωσ' μου μια λέξη σου

Να σκάψω το στήθος μου να της βρω

Το πιο φωτεινό μέρος

Κι ας φύγει αργότερα όπως φεύγει η προσευχή



Αλήθεια πώς φυτρώνει πώς μεγαλώνει

Πόσο χορταστική είναι η προσευχή.


VIII


Ολίγο φως, η σκέψη είναι άσπρη

Σαν το σεντόνι του ξενοδοχείου

Που σκεπάζει διαβατάρικους ύπνους

Τα χέρια είναι οι τραγικοί μάρτυρες του Χριστιανισμού

Λιθοβολούνται για την αγάπη και την ειρήνη της ψυχής

Η ψυχή χυμένη στα εξώφυλλα των βιβλίων

Σχεδιάζει λιόλουστα αρνιά στο ταβάνι

Γύρω από γυμνές λυγαριές κοντά στη θάλασσα

Βγαίνει στο μπαλκόνι, αυτοκτονεί πάνω στα σπαράγγια

Ξαναγυρίζει, μελετάει τα γαλάζια λελέκια

Που κόβουν με το ράμφος το λιοπύρι

Στρίβει το κλειδί στην πόρτα, κλειδώνει

Δίνει το κλειδί, Θεέ μου το δίνει στο χέρι σου

Κια το δικό της χέρι το έχει

Στο διακόπτη.


Δ.Π.ΠΑΠΑΔΙΤΣΑΣ, Εντός παρενθέσεως (1945-1949), Ποιήματα, Ευθύνη 1997


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου