Δευτέρα, 27 Απριλίου 2009

....και συντάφησαν στη χιόνα του χειμώνα και λούφαξαν στην οδύνη της άνοιξης


ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ


ΙΗ'


Λυπούμαι γιατί άφησα να περάσει ένα πλατύ ποτάμι

μέσα από τα δάχτυλά μου

χωρίς να πιω ούτε μια στάλα.

Τώρα βυθίζομαι στην πέτρα.

Ένα μικρό πεύκο στο κόκκινο χώμα,

δεν έχω άλλη συντροφιά.

Ό,τι αγάπησα χάθηκε μαζί με τα σπίτια

που ήταν καινούργια το περασμένο καλοκαίρι

και γκρέμισαν με τον αγέρα του φθινοπώρου.


Γ.ΣΕΦΕΡΗΣ


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου