Σάββατο, 4 Απριλίου 2009

"Μη με ξεχάσεις άγιε πάτερ Ζωσιμά"


"Φωτισθείσα ενθέως Σταυρού τη χάριτι, της μετανοίας εδείχθης φωτοφανής λαμπηδών, των παθών τον σκοτασμόν, λιπούσα πάνσεμνε• όθεν ως άγγελος Θεού, Ζωσιμά τω ιερώ ωράθης εν τη ερήμω, Μαρία οσία Μήτερ μεθ' ου δυσώπει υπέρ πάντων ημών"


ΜΑΡΙΑ Η ΑΙΓΥΠΤΙΑ

Ακόμα θυμούμαι την επιγραφή OUT OF BOUNDS.

Συχνά μας επισκέπτονταν ναύτες του N.A.A.F.I. Club.

Μάλιστα ένας μου έλεγε: «Είσαι ένα τίποτα

στο σκοπευτήριο, στο πανδοχείο, στο καπηλειό, στο
μπορντέλο».

Όμως τώρα απαρνήθηκα τα εγκόσμια, και τούτο είναι μια

ηδονή –

δοσμένη ψυχή τε και σώματι στο Νυμφίο, εν προσευχή

και νηστεία,

σε τούτη την έρημο με την ξερή άμμο, το γλυφό νερό,

τον αδυσώπητο ήλιο.

Ενίοτε περνούν καραβάνια προσκυνητών με χασίσι και

πάπυρο,

όμως η γύμνια μου καταφεύγει στα βράχια.

έτσι, χαράζω τα ποιήματά μου στην άμμο

κι έρχονται οι αγέρηδες να μου τα τραγουδήσουν.

Λίγο πάπυρο, άγιε πάτερ Ζωσιμά, δυο-τρία βιβλία

θρησκευτικά,

μια σύντομη μέθοδο εκμαθήσεως βυζαντινής μουσικής.

Κει στην αγαπημένη Αλεξάνδρεια,

μη με ξεχάσεις, άγιε πάτερ Ζωσιμά.

με λένε Μαρία, παλαιότερα Κλεοπάτρα, στην Κυρήνη

Εσθήρ –

επί δεκαπενταετίαν διατελέσασα πόρνη.

Μα τώρα όλους σχεδόν, συν Θεώ, τους πειρασμούς τους

νίκησα

και μόνο το ρεμπέτικο μοτίβο δεν κατόρθωσα

να διώξω από τα χείλη μου, δε μπόρεσα

να ξεριζώσω απ’ την καρδιά μου, δε δυνήθηκα,

το ρεμπέτικο που τραγούδαγα μικρή στο καπηλειό του

Αλκέτα.

Χριστιανόπουλος Ντ., Εποχή των ισχνών αγελάδων, Ποιήματα, Διαγώνιος, Θεσσαλονίκη 1998, 14-15

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου