Παρασκευή, 3 Απριλίου 2009

"Ελπίζω στον μπαλωματή ήλιο..."


Η ΑΓΙΟΤΗΤΑ


Οι μεγαλύτερες καταστροφές πάντοτε έγιναν

απ' αυτούς που νόμιζαν πως κάνουν το καλό

που μιλούσαν δίχως να τους έχει μιλήσει πριν ο Χριστός

να μην τους έχει πει ούτε μια λέξη

αυτοί τιμώρησαν τον Χριστό που δεν τους μίλησε

κι έκαμαν τους ανθρώπους τόσο φτωχούς

με τα συχνά νομοθετήματα και τις απαγορεύσεις

κουράστηκαν και κούρασαν

γιατί δεν ήσαν άγιοι

γιατί οι άγιοι δεν ανεβαίνουν μόνοι τους ψηλά.


Ο ΗΛΙΟΣ ΤΗΣ ΠΡΩΙΑΣ


Περνούν οι μέρες και πληθαίνουν οι αμαρτίες μου

αντικρύζω τους ανθρώπους και τους καθρέφτες διαφορετικά

θυμάμαι, λησμονάω και κάποτε κλαίω

ελπίζω στον μπαλωματή ήλιο

στις χρυσοβελονιές πούχει για το τριμμένο μου ρούχο

την Κυριακή πρωί μ' είπε θα με πάει στο παζάρι της αγια-Σωτήρας

να μου ψωνίσει καινούργιο χιτώνα

άσπρο όπως τον θέλει και τον θέλω

πήγαμε

το ίδιο βράδυ τον είχα παλουκώσει

πέρασα απ' τις φραγκοσυκιές, τα ξυλοκέρατα και τα βατόμουρα

ντρεπόμουνα να του ξαναμιλήσω

κι ήλθε χτυπώντας διακριτικά

το μπρούντζινο χεράκι της σκεβρωμένης πόρτας

έτρεξα

βαστούσε βελόνια, μια ασημένια σκάφη

κι είχε και το πουγγί του λυτό στο χέρι.



μοναχός Μωυσής αγιορείτης, Αθωνικά ποιήματα, Αρμός 1995

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου