Πέμπτη, 16 Απριλίου 2009

Μεγάλη Πέμπτη μετά τη Σταύρωση και χωρίς τη Σταύρωση...


Πρώτη χρονιά από τότε που θυμάσαι τον εαυτό σου που δεν ήσουν στη Σταύρωση.

Το φέρεις βαρέως.

Έστω κι αν κάποτε τη σταύρωση την κουβαλάμε μέσα μας.

Μια μικρούλα ελάχιστη κι ασήμαντη. Ό,τι και μεις.

Αναίτια υπερβολικά και αδικαιολόγητα.

Ανθρώπινα δυστυχώς.

Τρέχεις μ' ένα ποίημα από δω μ' ένα αυγό κόκκινο από κει να προλάβεις

ασθμαίνοντας έστω

να μπεις στη χώρα της αλυπίας που κρατά όσο ο όρθρος της Ανάστασης.


VIA DOLOROSA


Έπρεπε να περάσεις

τη via dolorosa

για να σε πιστέψουμε.

Έπρεπε να χύσεις

τους θρόμβους αίματος

μες στα σοκάκια της παλιάς πόλης

ενώπιον του πλήθους

και εσταυρωμένος.

Κυρίως αυτό το τελευταίο.

Σταυρωμένος έπρεπε να γίνεις

και έτσι να κληθείς

αν ήταν να έχει κάποια αξία

για μας η ζωή Σου.

Μόνο έτσι θα σήμαινει κάτι

το μέγεθος της ουτοπίας

στην οποία πρώτος μάς καλούσες.

Και ουτοπία θα παρέμενε

όμως να

που ήρθε ο Σταυρός

και έκανε τις ουτοπίες εφικτές.


ΟΛΓΑ ΝΤΕΛΛΑ, Ιερουσαλήμ, Σεπτέμβριος 2008


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου