Παρασκευή, 17 Απριλίου 2009

Flashback στο Σάββατο του Λαζάρου


ΣΑΒΒΑΤΟ ΤΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ Ι


Ωσάν τον Λάζαρο

να εγερθείς

εκ του εθελούσιου ενταφιασμού

στο φως να προστρέξεις

εκ νέου

στη ζωή σου

να ενσκήψει

τη λαμπρή της Ανάστασης

να σου φέρει

μ' όλο το εξαίσιο χάος.

Και μάλλον εξαιτίας αυτού.


ΣΑΒΒΑΤΟ ΤΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ ΙΙ


Ωσάν τον Λάζαρο

φασκιωμένος του θανάτου

και ενταφιασμένος στα ένδον της γης τα ανήλιαγα μέρη

ακύμαντος άνευ ελπίδας κι άνευ ονείρων άνευ της δυναστείας τους

νεκρός ζωντανός ωστόσο

κι ίσως καλύτερα έτσι λέει

εντός του χώματος εντός του σκότους δίχως καμία προσμονή δίχως το κράτος της

παρά εις το σκότος και την ανυπαρξία

κι αν είσαι Λάζαρος

να εγερθείς εύκολο δεν είναι

απ' τον εαυτό σου δεν είναι μα κι απ' τους άλλους.

Κυρίως όμως εσύ.

Επιθυμείς τα μέρη τα σκοτεινά

το ξέσκισμα το δικό σου με τα δεμένα χέρια

του νεκρού επιθυμείς την ταφή

την επιδιώκεις.

Κι όσο θαμμένος είσαι

και νεκρός της ψυχής

τόσο Εκείνος περιμένει

μες απ' τον τάφο να σε βγάλει περιμένει

τα χέρια να σου λύσει να σκύψει να σε ασπαστεί.

Την ψυχή σου ν' ασπαστεί

που απ' άλλους καλύτερα τη νιώθει και την έπλασε.

Την ψυχή τρομαγμένο πουλί

και παιδί που πληγώθηκε κι έπεσε μέσα στ' αγκάθια

και νερό δε βρήκε να ξεπλυθεί

ποτάμι δε βρήκε να βυθιστεί

παρά στο χείλος απέμεινε το χείλος της αβύσσου

και πίσω μακριά το ξέφωτο πίσω και το ποτάμι

ποταμός

που δε διασχίζει τα βουνά

ποταμός

που δε βρέθηκαν βουνά να τον αγκαλιάσουν

ποταμός δίχως δάσος.

Μόνος ποταμός

έως του τέλους

ο ύστερος ποταμός της ζωής μας

ο στερνός

το βούισμα των πουλιών που δεν έρχεται

το βούισμα δε θα σε φτάσει

εντός του τάφου μια ζωή

κι εκείνο δεν έρχεται

ούτε κι Εκείνος έρχεται

κι ας ξέρεις ότι περιμένει

εκτός του τάφου και περιμένει

όμως τι γίνεται στις περιπτώσεις

που ο Λάζαρος δεν εγείρεται

που δεν έχει πόδια να σταθεί

και χέρια να απλώσει να Τον πιάσεις;

Τι γίνεται όταν ο Λάζαρος

τυφλός και φως δε βλέπει

βουβός και κωφός του καλέσματος;

Τι γίνεται όταν ο Λάζαρος παύει να ελπίζει;

Τότε ας περιμένει το κράτος του θανάτου.

Τότε ας έρθει ο ίδιος ο θάνατος

τον ένδον θάνατο να απαλύνει.

Ας έρθει η αλυπία

και στη χώρα της γρήγορα να βρεθείς τον πόνο να ξεχάσεις.

Κι ας είναι αυτό η μόνη ελπίδα.
ΟΛΓΑ ΝΤΕΛΛΑ, Της Αλυπίας είναι η χώρα (υπό έκδοση)



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου