Τετάρτη, 6 Μαΐου 2009

Το πέταγμα


ΜΙΜΗΣΙΣ ΓΛΑΡΟΥ ΑΤΕΛΗΣ


Βραχυχρόνως πετάμε

Και πάλι επανερχόμαστε

Αιφνιδίως

Αναποδράστως

Δίχως να μπορεί να γίνει κι αλλιώς.



Το πέταγμα

Για λίγο το κρατάμε.

Και το δεχόμαστε

Με πόθο

Ανύδρου γης

Όταν δροσίζει

Καθώς

Ο ουρανός

Χλωμιάζει.


ΟΛΓΑ ΝΤΕΛΛΑ, Αθιβολές, Το Ροδακιό 2002


ΤΑ ΔΕΝΤΡΑ


Όπως τα δέντρα

καρφωμένα στέκονται

μα στον ουρανό κοιτάνε

και κρυφά ταξιδεύουν

δίχως την απουσία τους

να νιώσουμε

έτσι

καρφωμένοι και μεις

με ρίζες γερά μπηγμένες

στον τόπο που κατέχουμε

ασθματικές ρίζες

ξέπνοες

όμως στα όνειρα

τον ουρανό κοιτάμε

και μέσα του ταξιδεύουμε

κι ο ένας τον άλλο

ανταμώνει

δίχως κανείς

την απουσία μας να νιώσει

το ίδιο και μεις

ωσάν τα δέντρα

που τα βλέπουμε

πασσαλωμένα

στης γης το χώμα

το ανήλιαγο

δίχως φωνή

καρτερικά

την ώρα για το πέταγμα

να περιμένουμε.


ΟΛΓΑ ΝΤΕΛΛΑ, 2008

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου