Κυριακή, 17 Μαΐου 2009

Μια αχτίδα άπελπις όμως αχτίδα


ΑΓΑΠΗ


Κι ήμουν στο σκοτάδι. Κι ήμουν το σκοτάδι.

Και με είδε μια αχτίδα.


Δροσούλα το ιλαρό το πρόσωπό της

κι εγώ ήμουν το κατάξερο ασφοδίλι.

Πώς μ' έσεισε το ξύπνημα μιας νιότης,

πώς εγελάσαν τα πικρά μου χείλη!



Σάμπως τα μάτια της να μού είπαν ότι

δεν είμαι πλέον ο ναυαγός κι ο μόνος,

κι ελύγισα σαν από τρυφερότητα,

εγώ που μ' είχε πέτρα κάνει ο πόνος.


Κ.Γ.Καρυωτάκης, Ο πόνος του ανθρώπου 1919

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου