Τρίτη, 5 Μαΐου 2009

Δυο ποιήματα εσπερινά



ΒΟΥΝΑ



Σας ζηλεύω που στρογγυλοκάθεστε στον ορίζοντα και κανείς


δεν μπορεί να σας κουνήσει εκατομμύρια χρόνια κάνετε


συλλογή βλεμμάτων για το λιγοστό μπλε των λουλουδιών και


το πολύ καφέ και καστανό των δέντρων του δάσους που


απλώνεται από την αυλή ως την ατέλειωτη διαδρομή των


αισθημάτων κυματίζοντας τα πράσινα χαλιά του στην


ανυπομονησία του βιαστικού βοριά και του ακατάστατου


ρυθμού του στήθους μου καθώς παίρνει φωτιά και παραμιλά


η μνήμη στο ξέφωτο της βαθειάς κοιλάδας.




ΤΑΣΟΣ ΠΟΡΦΥΡΗΣ, Σώμα κινδύνου, ύψιλον 2004




ΠΕΡΙ ΤΗΝ ΔΥΣΙΝ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ


Όσο ζήσουμε

μες

στην

ομορφιά

του

ρόδινου

των

ουράνιων

νεφελωμάτων

του

αγέρα

του

πρωιού

του

αγέρα

εαρινών

συμφωνιών

της

θλίψης

των

βουνών

όταν

το

φως

τους

λιγοστεύει

των

ήχων

της

σιωπής

όταν

η

νύχτα

αγγίζει

τις

μορφές

μας.

Όσο ζήσουμε μες στην ομορφιά

καλά.

Καλά κι ευλογημένα.


ΟΛΓΑ ΝΤΕΛΛΑ, Αθιβολές, Το Ροδακιό 2002


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου