Τρίτη, 2 Ιουνίου 2009

Νικηφόρου του Κωνσταντινουπόλεως και η Αλυπία μετρά ένα χρόνο


Ο ΚΕΡΑΥΝΟΣ ΤΗΣ ΒΡΟΧΗΣ


Ο συνεπαρμένος Άγγλος ποιητής μού φάνηκε
σαν ένα μεγάλο μαύρο πουλί με βαριά φτερά,
ένα πουλί των καταιγίδων
με τραγικό βλέμμα ανθρώπινο


Γιώργος Θεοτοκάς



Όπως όταν πέσει ο κεραυνός της βροχής

-αλλά και λίγο πρίν-

σηκώνονται τα πουλιά

αλαφιασμένα

και πετούν δω

και πετούν κει

και ψάχνουν απάγκιο να βρουν

προτού το χώμα

ανοίξει στη βροχή

κι εκείνη έρθει


Έτσι

πέφτει ο κεραυνός του θανάτου

ανάμεσά μας

και σηκωνόμαστε

αλαφιασμένοι

και τρέχουμε δω

και τρέχουμε κει

κι απάγκιο ψάχνουμε

και δε βρίσκουμε

κανένα



Σαν το πουλί εκείνο το μαύρο

το τρομαγμένο

που δε βολεύτηκε στο κλαδί

παρά ψάχνει αλλού

γεμάτο πανικό

για την καταιγίδα που πλησιάζει



Έτσι κι εμείς

σαν τα πουλιά

μέσα στα σύννεφα

που έχουνε θεριέψει

σαν τα φύλλα

που σκορπίστηκαν στον άνεμο

σαν τα δέντρα

που σείονται

με δύναμη και φόρα

πανικόβλητα μες στο χαμό


Έτσι μας βρίσκει ο θάνατος και μας παιδεύει



Κι εκείνος

σαν τον κεραυνό της βροχής

και σαν την αστραπή που σκίζει τη μαυρίλα

μέσα στα σύννεφα ορμά

και τα διαλύει

κι εξουσιάζει

τη στιγμή

με τη γροθιά του τρόμου



Κι όταν φεύγει

μόνο

το χώμα μένει

το νιόσκαφτο χώμα του θανάτου



Κι όλα τα πουλιά

και τα φύλλα

και τα δέντρα

ξαναβρίσκουν τις θέσεις τους

κι αρχίζει το παιχνίδι από την αρχή



Και μόνο ένα έφυγε

και χάθηκε

και δεν είναι πια εκεί

Κείνο το μαύρο το πουλί

που μπλέχτηκε μες στα φυλλώματα

κι έχασε το δρόμο

και δεν πρόφτασε

καταφύγι να βρεί

και να γλιτώσει

Κείνο το πουλί

το σημαδεμένο

με το μαύρο του θανάτου



Αυτό το έκρυψε στο φως της η αστραπή

και το φυγάδευσε του κεραυνού ο κρότος

και πια δεν είναι δυνατό

με τα μάτια σου να το δεις

παρά με τα μάτια της ψυχής

να το θυμάσαι



Κι ο κρότος του θανάτου

ήρθε και πέρασε

κι άφησε στις παλάμες μας

τις στάλες της βροχής

Για όσο ζούμε

το μαύρο πουλί να έρχεται

κι από την αλμύρα τους να πίνει

κι έπειτα πάλι να επιστρέφει

Κει που αλμύρα δεν υπάρχει πια

ούτε και κρότος

ούτε και θλίψη

παρά της αλυπίας είναι η χώρα

της ανέφελης πατρίδας

όπου το φως το ανέσπερο

και οι παυσίλυποι ουρανοί της Παραδείσου



Εκεί θα καρτερεί

το μαύρο πουλί

το σημαδεμένο

από το κράτος του θανάτου.




ΟΛΓΑ ΝΤΕΛΛΑ

2 Ιουνίου 2008

Ο Κεραυνός του θανάτου που ήταν Άλλος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου