Τρίτη, 9 Ιουνίου 2009

Όταν παραμυθία ψάχνεις στην ποίηση και βρίσκεις θραύσματα


ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΣΟΝΕΤΤΟ


Το ποίημα παλιό σονέττο κι' έπιανε

Μια σελίδα στη συλλογή των δυο τυπογραφικών

Οι στίχοι του είχαν χορταριάσει απ' τον καιρό

Οι στροφές υποφέρει απ' τον αγέρα και τη βροχή

Γράμματα κείτονταν πεσμένα στο πλάι και τα

Σημεία στίξης μόλις που διακρίνονταν μου πήρε

Κόπο και χρόνο η αποκατάσταση λέξη τη λέξη στίχο το

Στίχο στροφή τη στροφή κάθομαι και το διαβάζω

Πρόκειται για μια ιστορία αγάπης ο άντρας είναι

Απαρηγόρητος την είδε να περπατά στο πλάι κάποιου

Άλλου υποφέρει δεν τον πιάνει ύπνος σκέφτεται σα λύση

Την αυτοκτονία -σίγουρα όταν την ανταμώνει δήθεν

Τυχαία παίρνει ύφος σιγοσφυρίζει κάποιον σκοπό του

Συρμού αμέριμνος και την προσπερνά εκείνη

Πηγαίνει στο σπίτι της κλαμμένη κι' αυτός

Κλειδώνεται στο δωμάτιο και καταριέται τον εγωισμό του-

Τι νάγιναν άραγε θα ξενητεύτηκαν φαντάζομαι γιατί

Το σπίτι δεν κατοικήθηκε ποτέ μονάχα σημάδια

Από πουλιά υπάρχουνε σ' όλα τα δωμάτια μονάχα

Δάκρυα και καϋμοί ανάμεσα στους στίχους.



Ο,ΤΙ ΕΙΧΑ ΓΙΑ ΣΕΝΑ


Ό,τι είχα για σένα μέσα μου τόκανα στίχους

Άδειασα, ρημάχτηκα για χατήρι σου κι' εσύ

Ρίχνεις μπόι κι' ομορφαίνεις απ' το στέρνο μου

Αίμα μού καρφώνεις την ανάσα στο στήθος με

Τα μακρυά σου δάχτυλα κι' από τις ρίζες της

Ξεπηδάνε τριαντάφυλλα που με πληγώνουν

Και με μεθάνε.


ΤΑΣΟΣ ΠΟΡΦΥΡΗΣ, Η πέμπτη έξοδος, Σημειώσεις 1980



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου