Δευτέρα, 15 Ιουνίου 2009

Το ημερολόγιο των ημερών




15 Ιουνίου 1922. Ημερ.Πολυδούρη






"Δεν βαστώ πεια, κείνο που με βασανίζει δεν είναι αμφίβολο, όχι δεν έχω πλέον το δικαίωμα να βάζω ένα ερωτηματικό αμφιβολίας σε κάθε μου σκέψι για κείνον. Το βλέμμα μου, η ψυχή μου τον αναζητούν παντού και πάντα. -Είναι εδώ; ξέρει ότι είμαι εδώ; Τότε γιατί δεν έρχεται να με ιδή έτσι από ένα φιλικό καθήκον αλλά πάλι όχι! δεν είνε εδώ. Θα τον συναντούσα τυχαίως κάπου αν ήταν στην ίδια πόλη εδώ και πέντε μήνες -θα πάω να τον ζητήσω στην διεύθυνσι που ξέρω. Δεν θα μάθη ποία τον ζητούσε αν είνε εδώ, αν όχι, θα μάθω εγώ πού βρίσκεται τουλάχιστον".






ΣΕ ΜΙΑ ΔΕΣΜΗ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑ, Μαρία Πολυδούρη






Χτες ήτανε μπουμπούκια



σεμνά, δίχως καμάρι κι' υποσχέσεις.



Σήμερα τόσο ωραία



πρωί-πρωί όπως τάειδα, ταράχτηκα...



Μέσ' στο άνοιγμά τους βόσκει



μια βίαιη δύναμη πούνε σαν τη νειότη.



Κ' η νειότη αυτή που τρέχει,



τεντώνει τα σαρκώδη φύλλα ως τόξα



Κι' ως τη ρίζα τ' ανοίγει



και ξεχύνει της πρόκλησης το μύρο,



μόλις μ' ένα φυλλάκι διπλωμένο



την παρθένα ομορφιά τους κρύβει.



Η πεταλούδα θάρθη.



-τ' όνειρο μέσ' στη μέθη τους περνάει.



Το ριγηλό θε να σηκώση φύλλο



και την καρδιά τους θάβρη.



Μα ω της κάμαράς μου



ωραίοι εξόριστοι, θα σας παιδέψη



του ονείρου σας η πλάνη.



Το λίγωμά σας μάταιο θα περάση.



Τα μάτια μου ακλουθάνε



της σάρκας σας το αόρατο ανατρίχιασμα



κ' η ερωτική σας νάρκη



με το μύρο περνάει μέσ' στην καρδιά μου....



Η πεταλούδ' αν είμαι



που σας λείπει, ανοίχτε στων χειλιών μου



τη λαύρα, τη μισόκλειστη καρδιά σας.



Ή αν θέλετε, θα βιάσω



με μι' άγνωστη λαχτάρα στη γενιά σας



το ανθένιο μυστικό σας,



τη λατρευτή που σας ορθώνει νειότη...



Η ανάσα μου, η πνοή σας



δεν ξέρω τι σας έγυρε τα φύλλα...



τι μούσβησε το φως μέσα στα μάτια....






[ΣΑΝ ΔΕΣΜΑ ΑΠΟ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑ...], Κ.Γ.Καρυωτάκης






Σαν δέσμη από τριαντάφυλλα



είδα το βράδυ αυτό.



Κάποια χρυσή, λεπτότατη



στους δρόμους ευωδιά.



Και στην καρδιά



αιφνίδια καλοσύνη.



Στα χέρια το παλτό,



στ΄ανεστραμμένο πρόσωπο η σελήνη.



Ηλεκτρισμένη από φιλήματα



θα' λεγες την ατμόσφαιρα.



Η σκέψις, τα ποιήματα,



βάρος περιττό.






Έχω κάτι σπασμένα φτερά.



Δεν ξέρω καν γιατί μάς ήρθε



το καλοκαίρι αυτό.



Για ποιαν ανέλπιστη χαρά,



για ποιες αγάπες,



για ποιο ταξίδι ονειρευτό.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου