Τρίτη, 16 Ιουνίου 2009


ΑΠΟΚΑΘΗΛΩΣΗ


Σιγά σιγά σε δεσμεύω,

κάπου σε καθηλώνω,

τότε σού αποσπώ κάθε έρεισμα.


Σηκώνω άκρη άκρη το δέρμα σου.

Προβάλλει

επιφάνεια κομματιασμένη,

κακοφορμισμένες ουλές,

τρομαχτικό τοπίο φεγγαριού.

Ποτέ μου δεν είχα φανταστεί πως είχες τόσα τραύματα.


Προχωρώ με προσοχή.

Μπορεί να σε πονέσω.

Κι υπάρχουν κάτι πληγές ανοιχτές

δεν κλείνουν, πυορροούν

και το δέρμα κολλάει.

Κολλάει το δέρμα στις πληγές

κι εσύ φωνάζεις κι οδύρεσαι.


Τρομάζω. Σκέφτομαι την υποχώρηση.

Ποιος ξέρει με πόσο τίμημα

έχεις πληρώσει την κάποια επούλωση.

Όμως πρέπει να τα δω όλα.

Να σου δέσω μια μια τις πληγές,

να σού δροσίσω τα μάτια.

Να ξεσκονίσω τη χρυσή κόμη

των ονείρων σου.


Χρόνια τώρα αυτό το φεγγάρι,

κάθε νύχτα,

ξεκλειδώνει την πόρτα,

ουρλιάζει σα σκύλος.

Μακρόσυρτα περιμένει.


ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ ΜΑΡΚΟΓΛΟΥ, Έγκλειστοι, 1961



ΑΠΟΚΑΘΗΛΩΣΗ


Εκολλήθη η ψυχή μου στην ψυχή σου δίπλα

και συνετάφη εκ της ώρας πρώτης

και σέρνεται ως την ενάτη

σε ήχο πλάγιο του δευτέρου

τον μελαγχολικό

κι η ακολουθία τούτη

δεν τελειώνει

μ' όλες τις ώρες που προβλέπονται

παρά σέρνεται και κείνη

ως σκιά

και δεν είναι επιτάφιος

παρά αποκαθήλωση

μα το σώμα δεν κατεβαίνει

στο σταυρό μένει

και αιωρείται

και το μαρτύριο τούτο

δεν αναπαύεται

και δεν είσαι Προμηθέας να τ' αντέξεις

ούτε Χριστός ν' αναστηθείς

παρά Λάζαρος

ένας Λάζαρος χωστός

με τους ήλους στα χέρια

που κανείς δεν προβλέπεται

να κατεβάσει

ούτε και να τον αναστήσει.


ΟΛΓΑ ΝΤΕΛΛΑ, Της Αλυπίας είναι η χώρα, 2009

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου