Σάββατο, 20 Ιουνίου 2009

Κι ανάμεσά μας ένας ποιητής



Παρασκευή 19 Ιουνίου στο Αρχαιολογικό της Φλώρινας

Η ποίηση μού έλεγε ο Λάσκαρης εκφράζει το ανείπωτο.
Αυτό που δεν μπορεί να σταθεί αλλιώς. Που ψάχνει χώρο μέσα της για να υπάρξει.
Ο ποιητής είναι κατά βάση δυστυχής λέω εγώ. Εκφράζει το ανείπωτο και γράφει το ανέφικτο. Δυστυχής λοιπόν.
Ο Τίτος Πατρίκιος βρέθηκε στη Φλώρινα καλεσμένος του διευθυντή του εκεί Αρχαιολογικού Μουσείου και της Ένωσης Φιλολόγων. Καλεσμένος και του Μεταπτυχιακού τμήματος Δημιουργικής Γραφής στο οποίο ηγείται ο άλλος ποιητής -της μεθορίου αυτός- Μίμης Σουλιώτης. Βραδιά χαμηλών τόνων με λίγα λόγια και αρκετή ποίηση που μας υπέβαλε ακόμα κι αν δεν ήταν μες στις προθέσεις της. Ο ελάχιστος πατρίκειος λόγος έχει τη δύναμη να ακούγεται εξαιρετικά οικείος, σχεδόν συντροφικός. Αγαπητικός εν τέλει. Θέλει να παραμυθήσει. Πρώτα τον εαυτό του. Και η παραμυθία διαχέεται και στους άλλους. Ποίηση δραστική που λέει και ο Βαλτινός, που ωστόσο δεν οδηγεί σε αποτέλεσμα. Καμία ποίηση δεν οδηγεί σε αποτέλεσμα. Οδηγεί μόνο στον ίδιο το λόγο.
Ευτυχώς που οι στίχοι δεν ανατρέπουν καθεστώτα μάς είπε χτες ο ποιητής. Γιατί ό,τι ανατρέπει ένα καθεστώς είναι αναγκασμένο να πάρει τη θέση του. Φανταστείτε να γινόταν η ποίηση καθεστώς! Λίγα μάς είπε με την εξαιρετικά διακριτική και τρυφερή παρουσία του. Διάβασε και τρία νέα ποιήματα που έχουν κάτι από τη χάρη των παλιών μα έχουν ενδυθεί το πέρασμα του χρόνου. Και τούτο τα κάνει ιδιαίτερα και πλέον αγαπητά. Τον θέλουμε το λόγο του. Δε χορτάσαμε. Τούτο τον οικείο λόγο των ποιητών που τον αποθέτουν στα πόδια μας με κάτι παραπάνω από το αίμα τους τον έχουμε ανάγκη. Ας μας άφηνε την ψευδαίσθηση είπα μέσα μου. Ας μας άφηνε τουλάχιστον τούτη. Όμως όχι. Δε μας άφησε ούτε αυτή. Τα τελευταία του ποιήματα ήταν γυμνά, όπως γυμνός απομένει κανείς στη ζωή και έτσι προχωρά. Ούτε βαυκάλημα ούτε και τίποτα. Ωστόσο, παραμυθία μόνη η ποίηση. Που μας οδηγεί στην αλήθειά της. Ας είναι λοιπόν και έτσι.

Ένα από τα ποιήματα που απαγγέλθηκαν χτες ήταν και τούτο. Τα άλλα δεν τα θυμάμαι.


ΟΤΑΝ ΚΟΠΑΖΕΙ Ο ΘΟΡΥΒΟΣ Ι


Για το ψωμί, το δίκιο, την αλήθεια, ίσως και να μη

φτάνει μια ζωή,

μα τη ζωή μου την ένιωσα ζωή μες στον αγώνα αδέρφια.

Και για να μάθω να μιλώ όταν ο τρόμος τα στόματα

βουβαίνει

να μάθω ν' ανορθώνομαι όταν θεριεύει ο θάνατος

για να μπορώ τα ίδια τα λάθη μας ν' αντέχω

πόσες αδυναμίες έπρεπε να κατανικήσω

με πόσες πρέπει κάθε στιγμή ν' αντιπαλεύω...

Όμως μονάχα τούτη συγχωρέστε μου:

όταν κοπάζει ο θόρυβος και μένω μοναχός

μ' ένα μου αγαπημένο πρόσωπο

για την αγάπη του που ολόκληρος διψάω

δεν μπορώ ν' αγωνιστώ.

Αν την επιδιώξω τη χάνω.

Αν τη διεκδικήσω τη σκοτώνω.

Αδέρφια μου συγχωρέστε με, μα η αγάπη

που πιο βαθιά γυρεύω

πρέπει να μού δοθεί μονάχη.


ΠΑΤΡΙΚΙΟΣ ΤΙΤΟΣ, Μαθητεία ξανά (1959-1962), Οι ρίζες και η βροχή



Και ένα από αυτά που ακούστηκαν το ΜΟΝΟ ΣΕ ΜΕΝΑ μελοποιημένο από την ΩΧΡΑ ΣΠΕΙΡΟΧΑΙΤΗ:



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου