Πέμπτη, 18 Ιουνίου 2009

Λέει ο Κωσταβάρας


ΑΝΘΙΣΜΕΝΟΙ ΚΑΚΤΟΙ ΣΤΗΝ ΕΡΗΜΟ



Δεν είναι αλήθεια πως η αγάπη έχει ένα όριο πάντα.

Δεν υπακούει σε λογικά παραγγέλματα.

Ούτε και γράφεται με όρθια, στρογγυλά, καλοβαλμένα γράμματα.



Υπάρχει ή δεν υπάρχει.



Φυτρώνει όπου και να' ναι. Ακόμα και στην έρημο.

Ακόμα και μέσα απ' τη ραγισματιά της πέτρας.



Πετάει λουλούδι αμάλαγο, στο χρώμα της φωτιάς.

πλακώνει κρύο φθινόπωρο, πέφτει κακός χειμώνας

μαδούν τα φύλλα του, σκορπίζουν

κι εκεί που όλοι νομίζουν πως μαράθηκε

μέσα απ' το αχ, το δάκρυ, το παράπονο

σκάζει βλαστάρι πράσινο στην πρωινή δροσιά

ξανά ανοίγει το άνθος του, στις μέλισσες, στις πεταλούδες.



Κι από ψηλά ο ήλιος το κοιτάει, χαμογελάει κι αφήνεται.

γέρνει σε άσπρο σύννεφο.



Εκεί που του έχει στρώσ' η αγάπη του.



Για λίγο να ξεκουραστεί, να ξεχαστεί στο στήθος της.

Να μπει απ' τον ύπνο στ' όνειρο, να νιώσει ευτυχισμένος.



ΘΑΝΑΣΗΣ ΚΩΣΤΑΒΑΡΑΣ, Στο βάθος του χρώματος, Νεφέλη 1993

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου