Κυριακή, 10 Ιανουαρίου 2010


Το μόνον της ζωής του ταξείδιον
Αμμοχωστά ένας χρόνος σήμερα. Το γιορτάζουμε λοιπόν. Επιστρέφω στην ομάδα "Όχι παίζουμε" και στον Βιζυηνό. Άδειοι διάδρομοι στο Ωδείο Αθηνών, ο ίλιγγος της ψυχής που καθυποτάσσεται. Γίνεται κάτι άλλο. Μεταλλάσσεται, γραφή ή φωνή. Βιζυηνός είναι αυτός, μας οδηγεί στα μονοπάτια του.

Σήμερα ξανά ο Μοσκώβ επιστρέφει, εμβόλιμος στο χρόνο όπως πάντα και απρόβλεπτος εντός της ψυχής μας. Θυμάμαι εκείνο το βράδυ γύρω από το Ωδείο Αθηνών, νύχτα Δεκεμβρίου ακόμη, και προτού εισέλθουμε στο σκηνικό του αγαθού Τούρκου, στιγμές από προηγούμενες ανασκαφές που δεν τις είδες, όμως τις άκουσες και τη γεύση τους την έπαιρνες τώρα από Videowall. Ανοιχτά παράθυρα και στο βάθος μια Αθήνα φωτισμένη να μένει εκτός και εντός ένας ποιητής σχεδόν, που έγραφε έναν αιώνα πριν και τώρα σου είναι ζωντανός και οικείος και περνά ίσως η ψυχή του στους διαδρόμους τούτους και δικαιώνεται κάπως η ζωή του. Μα δικαιώνεται τάχα ποτέ η ματαιωμένη ψυχή; Όχι, αλλά γίνεται τέχνη. Μου έρχεται ο λόγος του Κωστή Μοσκώφ, εμβόλιμος και αυτός στα παραπάνω. Το έχουν φαίνεται σήμερα οι σχεδόν ομόηχοι:

"Ναι, ζητώ το ανέφικτο. Το όνειρο πρέπει να υπάρχει. Δεν είναι κακό να ζητάς το όνειρο. Δεν είναι κακό να ζητάς το απόλυτο. Σημασία έχει να ψάχνεις να βρεις πάλι και τα νάματα που κάνουν το όνειρο πράξη. Ψάχνω να βρω κι εγώ τρόπους, το ανέφικτο να γίνει εφικτό. Ο άνθρωπος δεν είναι γραφτό να πετύχει. Μπορεί και ν' αποτύχει. Σημασία έχει την αποτυχία σου να την κάνεις, όπως κάνουμε εμείς, όπως κάνει πολλές φορές ο ελληνικός λαός, τραγωδία. Δηλαδή, υψηλού επιπέδου λόγο και τέχνη. Δηλαδή, πάλι πραγματικότητα σε ένα άλλο πεδίο κίνησης ζωής. Η τέχνη είναι μια πραγματικότητα σε ένα άλλο πεδίο κίνησης. Αυτό προσπαθώ. Το ανέφικτο."

Αντιγράφω τέλος από το πρόγραμμα τα λόγια εκείνα που μένουν. Αμμοχωστά λοιπόν συνεχίζουν με τις ψυχές εκείνες που κάποτε επιστρέφουν, για να διασχίσουν τους έρημους διαδρόμους ενός άδειου Ωδείου μες σε μια νύχτα ενός εαρινού χειμώνος.

"Όπου σταθής κι όπου κι αν πας

θα θυμηθείς εμένα.

Όποια καρδιά κι αν αγαπάς,

δεν θε να βρης λιμένα.


Τι μέλλει εις τον νεκρόν, εάν ο ήλιος θ' ανατείλη

εκ νέου είτε όχι;

Τι μέλλει εις τον ναυαγόν, εάν θα παύση αύριον ο σάλος

και θα νηνεμήσει η θάλασσα;

Ω άφετέ με, παρακαλώ.

Μου έκλεψαν τα μέγαρα, τα πλούτη, τους βαθμούς μου.

Με εγελωτοποίησαν όσον ημπόρεσαν και με έρριψαν

οι ανηλεείς εδώ, ίνα χάσω το γλυκύτερον φως της ψυχής

και των οφθαλμών μου.

Ω, είμαι πλέον πτώμα.

Το προησθάνθην όπως ο κύκνος ο αρχαίος.

Γνωρίζετε "το όνειρόν" μου κυρία.

το είχατε αποστηθίσει.

Απαγγείλατέ το, παρακαλώ, ίνα ελαφρυνθή

η ψυχή μου,

απαγγείλατέ το!

Εψές είδα στον ύπνον μου

ένα βαθύ ποτάμι,

-Θεός να μην το κάμη

να γίν' αληθινό

ΤΖΙΝΑ ΘΛΙΒΕΡΗ

Άσσος Μπαστούνι

Το συγκινητικό στην ιστορία του Μοσκώβ Σελήμ είναι πως κυνηγά σε όλη τη ζωή του ένα και μοναδικό ιδανικό. Ανεξάρτητα από τις συνθήκες γύρω του, που μεταβάλλονται συνεχώς και μάλιστα με απίστευτη σκληρότητα. Υπ' αυτήν την έννοια ο Μοσκώβ Σελήμ είναι καλλιτέχνης. Τράβηξε αυτό το φύλλο και μ' αυτό θα ολοκληρώσει την παρτίδα μέχρι τελικής πτώσης, είναι άσσος αλλά είναι και μπαστούνι.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΥΘΩΝΑΙΟΣ

http://www.youtube.com/watch?v=InIn3OdMO1U&feature=related

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου