Παρασκευή, 22 Ιανουαρίου 2010


Τα βήματά μας μες στο χιόνι και οφείλουμε στους άλλους κομμάτια της αλήθειάς μας και την ίδια ώρα τίποτα δεν έχει να κάνει με την αιωνιότητα που φτάνει κάθε μέρα πιο κοντά κάθε βήμα πιο κοντά ωστόσο τώρα σκέφτομαι ξανά πως τα πρόσωπα αποκτούν με το χρόνο την αληθινή τους φυσιογνωμία τις χαρακιές που ξεχωρίζουν τα προσωπεία που διακρίνονται οι πληγές οι χαρές όλα πάνω τους και κείνη η δυσεύρετη ταπείνωση που είναι καρπός οδύνης και μόνο και κείνο που αυτές τις μέρες διάβασες πως "να είσαι ολόκληρος πόθος ή ολόκληρος παραίτηση είναι εύκολο. Αλλά να είσαι και τα δύο μαζί, να τι δεν μπορεί να γίνει παρά με τη βοήθεια του Θεού" (Thust). Μας φτάνει ο Θεός εδώ, αναρωτιέμαι. Αν δεν έχεις ζήσει όμως την επίγεια Κόλαση πώς να σε φτάσει ο Θεός και πώς γι' αυτόν να μιλήσεις. Σκέφτομαι μας θέλει πιο καθαρούς σκέφτομαι μας θέλει πιο αληθινούς και ησυχάζω. Μετά τα πρόσωπα σκληραίνουν και είναι επόμενο. Η φυσική φθορά της ψυχής είναι επόμενο, όμως το άγγιγμα, όταν φτάνει στην ψυχή, τότε είναι άγγιγμα. Αυτά λέω και γράφω και βυθίζομαι στο τούλι της ημέρας. Μα το χιόνι δεν με φτάνει. Μες απ' τους φεγγίτες μόνο το κοιτώ

φωτο: http://www.shepherdpics.com/Blog/

Σκέφτομαι πως τελικά μέσα απ' την ταπείνωση γινόμαστε ίσως πραγματικά ελεύθεροι. Και όταν νιώσει κανείς ελεύθερος, τότε μόνο μπορεί να γράψει και τότε πια αρχίζει να ζει. Γιατί τα όρια πια τα πέρασε. Τα όρια του εαυτού και τα άκρα του επίσης.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου