Σάββατο, 6 Φεβρουαρίου 2010


Η ΑΙΧΜΑΛΩΤΗ ΟΜΟΡΦΙΑ

[ό,τι δεν ειπώθηκε]

Δεν μιλά πάντα κανείς ως ειδικός, παρά κάποτε και ως απλός αναγνώστης των φωτογραφιών τούτων, καθώς το σώμα τους ένα κείμενο είναι που το διεξέρχεσαι και το διασχίζεις και κείνο σού μιλά -εντός της σιωπής πάντα. Καθώς οι φωτογραφίες τούτες, από πολύ νωρίς το νιώθει κανείς πως δεν βολεύονται στα λόγια τα πολλά, παρά εν σιγή μπορούν και από μόνες τους να υπάρξουν και να φωνάξουν τα συστατικά που τις αρμολογούν. Την ομορφιά της λεπτομέρειας κραυγάζουν, λοιπόν, εντός μιας ζωής, που συνεχώς φθείρεται και χάνεται ανεπιστρεπτί και τούτη η αποσπασματική στιγμή της απαθανάτισης της δεν είναι παρά ένας ύμνος προς την απώλεια, μια υπόμνηση της φευγαλέας και άπιαστης ωραιότητας, που μόνο πια με μέσα μη ανθρώπινα την καθιστάς παρούσα. Δηλ. μέσω της Τέχνης. Και συγκεκριμένα μέσω του φακού εστίασης. Η Τέχνη λοιπόν, δηλ. ο φακός του Χάρη, διασώζει την ωραιότητα της χαμένης -και γι’ αυτό απρόσιτης πια- στιγμής. Διασώζει το ανέφικτο που γίνεται εφικτό μόνο εντός τούτων των πλαισίων. Διασώζει την εγγύτητα του ανεκπλήρωτου, όπως επίσης και του ατελέσφορου, που όλοι κάπως ίσως και να το είχαμε εγγίσει. Διασώζει το παρόν, που γίνεται παρελθόν, την ίδια στιγμή που δεν υπάρχει πια μέλλον. Καθώς ό,τι είναι τώρα την ίδια στιγμή δεν είναι.
Επιπλέον, αυτό στο οποίο στέκεται κανείς είναι η οπτική γωνία τούτης της ομορφιάς. Η Τέχνη δεν είναι απρόσωπη. Δεν μπορούμε όλοι να φωτογραφίσουμε τα ίδια πράγματα -ούτε καν τα ίδια με τον ίδιο τρόπο-, ούτε και όλοι να αγαπήσουμε την ίδια εικόνα, το ίδιο στιγμιότυπο, την ίδια ζωή, την ίδια μορφή, την ίδια ψυχή. Οι φωτογραφίες τούτες αποκαλύπτουν την ψυχή του ανθρώπου που στάθηκε, τις αιχμαλώτισε και τις παραδίδει άφθορες στο χρόνο. Μια ψυχή που καλά-καλά και ο ίδιος δεν την γνωρίζει, μα οπωσδήποτε την υποψιάζεται και την περιγράφει και τη συναρμολογεί, όπως άλλωστε όλοι μας κάνουμε είτε με τους στίχους είτε με τα πινέλα είτε και με τα διαβάσματα που μας χτίζουν και μέσα τους χτιζόμαστε και εμείς. Τούτη η ψυχή είναι μια ψυχή που αναζητά τη χοϊκή ομορφιά και μέσω τούτης κυρίως το μονοπάτι που οδηγεί στην άφθαρτη ομορφιά, δηλ. στην ομορφιά πέραν του κόσμου τούτου, δηλ. στον ίδιο τον Θεό.
Αυτά μοιράζεται κανείς και έπειτα αφήνει ελεύθερες τις φωτογραφίες τούτες, που δεν είναι παρά ποιήματα δίχως στίχο και μουσική εν σιωπή και οπωσδήποτε ψυχή με βλέμμα, που το υιοθετούμε και του υποτασσόμαστε και το αφήνουμε από το χέρι να μας πάρει και να μας δείξει τον κόσμο αλλιώς.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου