Σάββατο, 27 Μαρτίου 2010


ΣΑΒΒΑΤΟ ΤΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ

Προσωπεία ενδυόμαστε ξανά, για να μιλήσουμε μα και για να γράψουμε και τώρα είναι ο Λάζαρος ένα προσωπείο αξεπέραστο, καθώς το ενδύθηκαν πολλοί και αν ψάξουμε όλοι έναν Λάζαρο κάπου τον κρύψαμε στα γραπτά μας ή στα διαβάσματά μας. Λάζαρος λοιπόν, αυτός που ήταν νεκρός και ανέστη, αυτός που ήταν στη ζωή, τον θάνατο διέβη και επέστρεψε, μα ποτέ του έπειτα δεν γέλασε. Πήρε την πίκρα του Άδη λέγαν οι παλιοί και μ’ αυτήν συνέχισε τη ζωή που του χαρίστηκε. Εδώ που τα λέμε, γιατί του χαρίστηκε; Με τέτοια πίκρα, του θανάτου την πίκρα, πώς συνεχίζει ένας Λάζαρος;
Έτσι κι αυτός συνέχισε. Το προσωπείο του το υιοθέτησαν είπαμε πολλοί. Δεν ξέρει κανείς πώς και γιατί ενδύεται το σκήνωμα του νεκραναστημένου Λάζαρου. Δεν ξέρει τι συνειρμικές εικόνες του τάφου και της ανάστασης τού φέρνει. Πάντως κάποτε συμβαίνει και αυτό. Άλλοτε αναίμακτα και άλλοτε όχι.
Θυμάμαι τον Καρούζο και τον Σαχτούρη. Αυτούς καλώ για σήμερα εδώ. Ο πρώτος στο επέκεινα της γραφής μονίμως. Ψάχνεις να τον βρεις, μα σε ουρανούς κινείται, κάτι άλλο αναζητά επιμόνως, το λέει Άπειρο, το λέει Μηδέν, βρίσκει τρόπους πολλούς ν’ αναζητήσει τον Θεό του, αγκιστρωμένος όμως στη χοϊκή ύλη αθεράπευτα. Δεν ξεκολλά τα πόδια του από τη γη κι ας ορέγεται τους ουρανούς.
Ο δεύτερος τώρα σου δίνει την αίσθηση ότι δεν πρόκειται περί ποιημάτων ο λόγος παρά περί συνέχειες ή προεκτάσεις ονείρων. Μισο-ονειρική κατάσταση μισο- αλήθεια. Κάπου μετεωρίζεται ο ποιητής και απρόσμενα επιστρέφει με άλλη αφορμή.
Πρόχειροι συλλογισμοί και αμοντάριστοι εντελώς. Αγαπημένοι όμως οι ποιητές και μου το συγχωρούν.

Στη Βηθανία πήγα, στον τάφο του δεν πήγα, η φωτογραφία όμως είναι από το γυναικείο μοναστήρι που βρίσκεται σε έδαφος παλαιστινιακό.

Σήμερα του Λαζάρου. Ελπίζω Θεέ μου, Φύση, Ενέργεια, να με αναστήσεις!

ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΟΥΖΟΣ, [Αποσπάσματα], Τα ποιήματα Β’ (1979-1991), Ίκαρος


  • ΛΑΖΑΡΟΣ

    «Είν’ όλα νέα σήμερον
    έτος δωρήματα ελπίδες
    και μόνον την καρδίαν μου
    αρχαίαι δέρουν καταιγίδες»

    Βροχή μεσ’ στις στοές βροχή
    χαλάζι μέσα στ’ αυτοκίνητα
    με παγωμένα πόδια
    για δες πώς σε κοιτάζει ο φρουρός
    φωτογραφίες θάνατοι ελπίδες

    Κάρβουνα μέσα στην καρδιά του Λάζαρου

    Σήκω από το κρεβάτι Λάζαρε
    σού κάνουν δώρο έναν τόπο μακρινό
    ένα λιβάδι τρυφερό με ανεμώνες
    ένα λιβάδι τρομερό
    σήκω από το κρεβάτι Λάζαρε
    Λάζαρε εργοστασιάρχη Λάζαρε κακέ
    Λάζαρε γίνε ποταμός της άνοιξης
    γίνε σκουλαρίκι γίνε σίφουνας
    αγάπησε τη ζωή

    «Είν’ όλα νέα σήμερον»
    για δες πώς σε κοιτάζει ο φρουρός
    φωτογραφίες θάνατοι ελπίδες
    «και μόνον την καρδίαν μου
    αρχαίαι δέρουν καταιγίδες»

    ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ, Παραλογαίς 1948, Ποιήματα (1945-1971), Κέδρος

    2 σχόλια:

    1. Και επιπλέον
      http://www.youtube.com/watch?v=sxft6nxU3KI
      η Πλαθ. Αλλά είπα να μην την καλέσω σήμερα.
      Αφού μου θύμισες όμως τον Cave, πρέπει μαζί να τους βάλουμε αυτούς.

      ΑπάντησηΔιαγραφή