Πέμπτη, 29 Απριλίου 2010



Μνήμη Πηνελόπης Δέλτα προχθές. Μνήμη Μαρίας Πολυδούρη σήμερα

«Σαν σήμερα πέθανε η Πηνελόπη Δέλτα…Σαν σήμερα λυτρώθηκε μια ψυχή» έγραφε το απρόσμενο μήνυμα φίλης αγαπημένης. Σαν προχθές δηλαδή. Έναν ολόκληρο χειμώνα πέρασες διαβάζοντας το "Αναμνήσεις 1920" και έναν επόμενο το "Αναμνήσεις 1940" που δεν το τέλειωσες ακόμη. Το άφησες για τον επόμενο. Γιατί οι Αναμνήσεις τούτες χειμώνα θέλουν και εστία, μες στη φλόγα το βλέμμα να ρίχνεις, να καίγεται μαζί με κείνα που διαβάζεις κι αργά-αργά να προχωράς, αργά και να κοντοστέκεσαι, να χαράσσεις τις λέξεις, φράσεις ολόκληρες να τις κυκλώνεις κι όταν στο όριο φτάνεις των λόγων, εκεί που παραπάνω δεν το αντέχεις, να σταματάς, το βλέμμα μετέωρο μες στις φλόγες να χάνεται, μέχρι να ξαναπιάσεις τούτη την ψυχή, να την ανοίξεις, πάνω της να σκύψεις, να τη συμπονέσεις από την αρχή ξανά.
Ανοίγεις τις "Αναμνήσεις 1940" (από το αρχείο Π.Σ.Δέλτα και με επιμέλεια του Α.Π.Ζάννα εκδ. Ερμής), το σημείο στο οποίο σταμάτησες την ανάγνωση, ένα σημείο-όριο. Το αντιγράφεις έτσι για τη μνήμη της ημέρας:

«Και κλονίζομαι στη θέλησή μου να σκοτωθώ. Όσο μ’ αγαπά έτσι, αφού μ’ αγαπά έτσι, πώς να μην ελπίζω πως μια μέρα, κάποτε, θα ξαναπαντηθούμε, θα ενωθούμε…
«Όνειρα. Δεν πιστεύω να σε δω πια. Αλλά το ελπίζω, με κάτι σα βεβαιότητα, γιατί τέτοια αγάπη πρέπει στο τέλος να νικήσει, και γι’ αυτό δε σκοτώνομαι απόψε….»


Μνήμη Μαρίας Πολυδούρη σήμερα. Από τα δικά της ημερολόγια (Άπαντα, εκδ.Αστάρτη)έρχεται αυτό της 19 Μαΐου:

"[…] Εζήτησα ν’ αγαπήσω κι’ αγάπησα τι άλλο θέλω πλέον; Όλα όσα κάνω είναι αγιασμένα από την αγάπη μου, δεν είμαι καθόλου το αδύνατο πλάσμα που ζητάει στήριγμα στην αγάπη σου, είμαι η ψυχή που υπομένει ανίκητη ένα μαρτύριο"

Και από την άλλη το απόλυτο βύθισμα στην αμφιβολία:

"Βλέπω μπροστά μου δροσερά λουλούδια ν’ ανθούν για μένα κι’ όμως δεν τα θέλω και δεν τα χαίρουμαι. Έλα εσύ και στρώσε με αγκάθια το δρόμο να πατήσω να χυθή στάλα τη στάλα όλο μου το αίμα και να σβήσω μπροστά σου, μισημένη από σε τον ίδιον κι’ ίσως περιφρονημένη.
Μα δε γυρνάς καθόλου…ποιος να ξέρη σε τι ευτυχίας με σκέφτεσαι λιμάνι και δεν τολμάς…ποιος ξέρει πάλι αν έχη ξανανθίσει εσέ η καρδιά σου κι’ ολότελα με ξέχασες…»

15 Ιουνίου 1925

Οι δυο γυναίκες ζούσαν την ίδια εποχή. Η Μαρία έφυγε δέκα χρόνια νωρίτερα της Πηνελόπης και πολύ νεότερή της. Όμως για κάποια χρόνια ζούσαν παράλληλα. Ίσως άγνωστες μεταξύ τους. Ωστόσο, οι ψυχές τους επιβίωσαν του χοϊκού τους πόνου. Και αυτό τις ενώνει και τις φέρνει κοντά. Τις σέβομαι απόλυτα.

http://www.youtube.com/watch?v=7ylNU4Bc_-0&feature=related

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου