Πέμπτη, 27 Μαΐου 2010

Ιωάννου του Ρώσου και Αλυπίου του ηγαπημένου μνήμη ποιούμεν




Βραδιά Ποίησης στο Βιβλιοπωλείο Λεμόνι


ΓΙΩΤΑ ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΟΥ, ΧΛΟΗ ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΕΛΗ , ΟΛΓΑ ΝΤΕΛΛΑ

Τρεις γυναικείες φωνές διαβάζουν ποιήματα τους




στην μικρή αυλή του βιβλιοπωλείου

Την Πέμπτη 27 Μαΐου και ώρα 8.30 μ.μ.

(Θα συμμετέχει με την άρπα της η μικρή Τερέζα Δαφαλιά)

Βιβλιοπωλείο λεμόνι – Ηρακλειδών 22 – Θησείο τηλ 210 3451390 – 910

www.lemoni.gr

Τετάρτη, 19 Μαΐου 2010

Την προσφυγιά την κουβαλάς πάνω σου δυο γενιές τρεις γενιές και παραπέρα

«Μια γυναίκα από τη Ριζούντα του Πόντου, που τον άντρα της τον σκότωσαν οι Τούρκοι, εγκαταστάθηκε στον προσφυγικό καταυλισμό της Δράμας. Είχε τρία παιδιά, δύο αγόρια και ένα κορίτσι. Το κορίτσι ήταν μαζί της στη Δράμα, τα αγόρια όμως δεν ήξερε τι είχαν απογίνει. Πέρασαν χρόνια αρκετά […].

Στη Δράμα, όπου είχε εγκατασταθεί, δεν είχε τα απαραίτητα για να ζήσει και γι’ αυτό αποφάσισε να επιστρέψει στον τόπο της, μήπως κατορθώσει και πάρει μαζί της ένα δοχείο χρυσές λίρες κι άλλα κοσμήματα, που είχε κρύψει ο άνδρας της στο φούρνο του σπιτιού τους. Πράγματι, μια μέρα έφτασε στη Ριζούντα. Στάθηκε στη γνώριμη βρύση. Απέναντι ήταν το σπίτι της. Ρώτησε μια Τουρκάλα, ποιος ήταν ο καινούριος σπιτονοικοκύρης. Ήταν ένας συνταγματάρχης του τουρκικού στρατού. Η γυναίκα είδε ότι ο φούρνος δεν είχε γκρεμιστεί, όμως δίσταζε να πλησιάσει το παλιό της σπίτι, επειδή ο ένοικος ήταν τόσο ισχυρός. Όταν η Τουρκάλα έμαθε ότι το σπίτι ήταν δικό της, δεν την άφησε να φύγει, αλλά την προέτρεψε έντονα να πάει εκεί. Πράγματι, η γυναίκα χτύπησε την πόρτα και της άνοιξε η σύζυγος του συνταγματάρχη. Της είπε τότε, ότι το σπίτι ήταν το πατρικό της. Η γυναίκα την παρακάλεσε να παραμείνει μέχρι να επιστρέψει ο άντρας της. Έτσι έγινε, και το μεσημέρι, όταν φάνηκε ο συνταγματάρχης, του διηγήθηκε η Ελληνίδα την ιστορία της.
Ο Τούρκος συνταγματάρχης την προσκάλεσε να παραμείνει μαζί τους όσο καιρό θα επιθυμούσε, εφόσον το σπίτι ήταν δικό της. Η φτωχή γυναίκα κάθισε στο σπιτικό της μία εβδομάδα. Σ’ αυτό το διάστημα διαπίστωσε ότι ο συνταγματάρχης ήταν καλός άνθρωπος. Έτσι σκέφτηκε να του ζητήσει να ερευνήσει για τα δύο αγνοούμενα παιδιά της. Ο συνταγματάρχης χάρη στη θέση του κατόρθωσε να ανακαλύψει ότι το ένα της παιδί είχε σκοτωθεί, ενώ το άλλο συνέχιζε να αγνοείται. Τότε η γυναίκα, αναλογιζόμενη τη φτώχεια της, αποφάσισε να του πει για τις κρυμμένες χρυσές λίρες, αφού έτσι κι αλλιώς ήταν χαμένες. Του εξήγησε μάλιστα, ότι είχε μια κόρη να παντρέψει και του υποσχέθηκε ότι τα μισά θα ήταν δικά του. Ψάξανε λοιπόν και οι δύο στο φούρνο και βρήκανε όλα τα πολύτιμα αντικείμενα που ήταν κρυμμένα. Έγινε η μοιρασιά και το μόνο πρόβλημα ήταν ο τρόπος με τον οποίο η γυναίκα θα έβγαινε από τα σύνορα. Ο συνταγματάρχης την καθησύχασε, υποσχόμενος ότι θα τη συνόδευε εκείνος.
Την ημέρα που θα έφευγε, είδε ένα φορτηγό γεμάτο με δέκα μπαούλα. Η γυναίκα απόρησε, ο Τούρκος όμως της απάντησε: «Αυτά είναι δώρο για την κόρη σου. Αυτό το σπίτι ήταν δικό σου και εγώ τώρα με αυτά ξεχρέωσα».
Έφτασε η γυναίκα στη Δράμα, αφηγήθηκε τι της συνέβη μα η γειτονιά δεν πίστευε αυτά που άκουγε. Γέμισε το σπίτι με κόσμο, που μαζεύτηκε να δει την προίκα της κόρης. Άνοιγαν τα μπαούλα και ξάφνου σ’ ένα απ’ αυτά βρήκαν τη φωτογραφία του συνταγματάρχη με τη γυναίκα του. Τη ρώτησαν αν αυτός ήταν ο Τούρκος που είχε γνωρίσει. Πράγματι, ήταν ο ίδιος. Γύρισαν τη φωτογραφία και έγραφε: «Αγαπητή μου μητέρα, εγώ είμαι ο γιος σου, ο οποίος σώθηκα, αλλά δεν μπορούσα να σου το πω. Ό,τι θέλεις, εσύ και η αδερφή μου, είμαι στη διάθεσή σου, είμαι κοντά σας….»

Προφορική μαρτυρία Θεόδωρου Κωνσταντινίδη, Ιασωνίδου 23, Σούρμενα Αττικής, ετών 72. Ερευνήτρια: Όλγα Ντέλλα, φοιτήτρια Φιλοσοφικής Σχολής Α.Π.Θ. καταγραφή: 14 Φεβρουαρίου 1992 (Φωτιάδης Κωνσταντίνος, Πηγές της Ιστορίας του κρυπτοχριστιανικού προβλήματος, Κυριακίδης 1997, 52-53)
Το περιστατικό τούτο το βεβαίωσαν -κατά έναν περίεργο τρόπο που το λένε συγκυρία- άνθρωποι που το άκουσαν ή το διάβασαν και αναγνώρισαν τον εαυτό τους στα παιδιά που μαζεύτηκαν στο σπίτι της γυναίκας, για να δουν την προίκα της κόρης. Φέρνει στη μυθιστορία, θα μπορούσε να γίνει και ταινία -το θέλησε άλλωστε και ο Γαβράς-, μα δεν είναι ούτε μυθιστόρημα ούτε και ταινία. Η ζωή όμως φυλάει μέσα της τα καλύτερα σενάρια και τους πλέον ευφάνταστους μύθους.

Ο Θεόδωρος Κωνσταντινίδης ήταν ράφτης και έραβε στολές ποντιακές και στο ραφείο του, που’ ταν και σπίτι του μαζί, μας δέχτηκε και τα σύνεργα άφησε, ψαλίδια και κλωστές, για να σταθεί μπρος στο μαγνητόφωνο με ό,τι είχε απομείνει στη μνήμη του. Ο κύριος Θεόδωρος εδώ και κάποια χρόνια είναι μόνιμος κάτοικος της χώρας της αλυπίας.

Πέμπτη, 6 Μαΐου 2010


Μουδιασμένη Πέμπτη. Μουδιασμένες μέρες θα ακολουθήσουν, για να ξεχαστούν εύκολα οι μνήμες και να ξενερώσουν οι φωνές, όπως σε κάθε παρόμοια περίπτωση άλλωστε.



Bloggers και μη bloggers, facebookers και μη, όλοι εν τρανώ χορώ, μιλώντας ή σιωπώντας, σερνόμαστε την κάθε μέρα, θεατές ακίνητοι και βαλτωμένοι σε θέατρο υπαίθριο και άλλοτε κομπάρσοι μιας φαρσοκωμωδίας που παρακαλάς να πέσει η αυλαία να τελειώνουμε




Μόνο κραυγές αφήνουμε στα blog πια, όλη η επικράτεια χώρα μια blogκραυγή που η οργή της δεν φτάνει στον παραλήπτη.

Πού θα πάει αυτό;

http://vlemma.wordpress.com/2010/05/05/apergia-nekroi/

http://old-boy.blogspot.com/2010/05/n.html

http://pezotis.blogspot.com/?spref=fb